Wykonywane zabiegi

Laparoskopia

Dolegliwości bólowe jamy brzusznej, nudności, wymioty, zaburzenia trawienne i poposiłkowe mogą być wywołane schorzeniami pęcherzyka żółciowego.

Kamica pęcherzyka żółciowego jest jedną z ważniejszych przyczyn takich dolegliwości, stanowiąc jednocześnie potencjalne zagrożenie powikłaniami w postaci żółtaczki mechanicznej, ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego, ostrego zapalenia trzustki a przy wieloletnim przebiegu raka pęcherzyka żółciowego.

Diagnostyka opiera się zwykle na badaniu USG jamy brzusznej oraz badaniach krwi informujących o stopniu ewentualnego uszkodzenia komórek wątrobowych, podrażnienia trzustki i towarzyszącego stanu zapalnego.

W przeważającej liczbie przypadków wskazane jest wykonanie cholecystektomii laparoskopowej co oznacza usunięcie pęcherzyka żółciowego bez otwarcia jamy brzusznej. Zabieg wykonywany jest teleskopowymi narzędziami wprowadzonymi do jamy brzusznej przez niewielkie nacięcia a chirurg obserwuje ich końcówki na monitorze o wysokiej rozdzielczości. Zaletą zabiegów laparoskopowych jest uniknięcie wykonania dużego cięcia operacyjnego co okazuje się być główną przyczyną dolegliwości bólowych we wczesnym okresie pooperacyjnym. Pacjenci opuszczają zwykle naszą Klinikę w 24 godziny po zabiegu operacyjnym.

Laparotomia zwiadowcza

Laparotomia zwiadowcza określa operacyjne otwarcie jamy brzusznej, polegające na przecięciu skóry, mięśni i otrzewnej w celach diagnostycznych.

Operacja tarczycy - częściowa

Operacja polega na chirurgicznym jednostronnym usunięciu płata gruczołu tarczowego z pozostawieniem około 5 ml operowanego płata tarczycy. Zakładany jest dren w loży po usunięciu płata tarczycy. Usunięta tkanka gruczołu tarczowego wysyłana jest do badania histopatologicznego.

Operacja tarczycy - subtotalna

Operacja polega na usunięciu gruczołu tarczowego z pozostawieniem około 5ml objętości każdego płata tarczycy. W operowane miejsce zakładany jest dren. Usunięta tkanka wysyłana jest do badania histopatologicznego.

Operacja przepukliny pachwinowej

Przepuklina, to popularny problem w każdej grupie wiekowej. Już fakt, że cierpi na nią ok. 4% mężczyzn zasługuje na specjalizację w leczeniu tej przypadłosci. O skali problemu mogą nam zasygnalizować liczby: ok. pól miliona operacji przepuklin rocznie w USA i ponad 40 tys. rocznie w naszym kraju.

Przepuklina, to następstwo pęknięcia lub skrajnego osłabienia struktur mięśniowo- powięziowych ścian jamy brzusznej. Warstwę mięśniową pokrywa od zewnątrz skóra z tkanką tłuszczową a od wewnątrz cienka błona zwana otrzewną - w przepuklinie tylko te dwie warstwy stanowią barierę pomiędzy światem zewnętrznym a narządami jamy brzusznej. Wzrost ciśnienia w jamie brzusznej podczas kaszlu, wysiłku, czynności fizjologicznych wypycha ruchome narządy wewnętrzne,(najczęściej jelita) do pozbawionego mięśni uwypuklenia zwanego workiem przepuklinowym.

Operacja polega na jednostronnym chirurgicznym zamknięciu wrót przepuklinowych oraz chirurgicznym wzmocnieniu ściany kanału pachwinowego w celu odtworzenia prawidłowych warunków anatomicznych. Operacja wykonywana jest przy zastosowaniu syntetycznej siatki wzmacniającej ściany kanału pachwinowego.

Pęcherzyk żółciowy - klasycznie

Operacja polega na chirurgicznym wycięciu pęcherzyka żółciowego metodą klasyczną oraz w razie konieczności wprowadzeniu wąskiego drenu w lożę usuniętego pęcherzyka żółciowego. Usunięty pęcherzyk przesyłany jest do badania histopatologicznego, natomiast treść z pęcherzyka przesyłana jest do badania bakteriologicznego.

Pęcherzyk żółciowy - laparoskopowo

Operację rozpoczyna wprowadzenie do jamy brzusznej specjalnej kaniuli. Laparoskop to instrument chirurgiczny z miniaturową kamerą na końcu. Wprowadzany jest do jamy brzusznej i pozwala oglądać narządy jamy brzusznej na ekranie monitora. Przez dodatkowe kaniule do jamy brzusznej wprowadza się narzędzia chirurgiczne, które służą do preparowania i usunięcia pęcherzyka żółciowego. Wielu chirurgów podczas zabiegu wykonuje zdjęcia RTG (cholangiogram) pozwalające określić czy kamienie znajdują się również w drogach żółciowych. Po usunięciu pęcherzyka małe cięcia operacyjne zamykane są 1-2 szwami. W razie konieczności wprowadzany jest wąski dren w lożę usuniętego pęcherzyka żółciowego. Usunięty pęcherzyk przesyłany jest do badania histopatologicznego.

Operacja żylaków kończyn dolnych

KLASYCZNA METODA OPERACYJNA
Jest to skuteczna metoda leczenia żylaków, W metodzie tradycyjnej żylaki usuwa się poprzez dość liczne nacięcia skóry. W przypadku żylaków leżących w dorzeczu żył odpiszczelowych i odstrzałkowych często usuwa się je w całości ( lub częściowo wraz z bocznicami ), szczególnie wtedy kiedy zmienione są żylakowato, a ich zastawki spływowe są niewydolne. W niektórych przypadkach koniecznej jest wykonanie tzw: strippingu czyli nacięcia w pachwinie i wyrwania całej żyły odpiszczelowej. Zabieg kończy się założeniem szwów skórnych lub specjalnych plasterków zastępujących szwy na mikro nacięciach. Metoda klasyczna - jest wartościowym rozwiązaniem, w rękach dobrego chirurga stanowiącym właściwy sposób leczenia, a u niektórych chorych jest najlepszym i jedynym sposobem pozbycia się żylaków.

OPERACJA LASEROWA
Polega na zamknięciu światła jednej z głównych żył układu powierzchownego kończyny dolnej za pomocą energii wydzielanej przez światłowód laserowy. Energia ta, głównie w postaci wysokiej temperatury, przekazywana jest do krwi i ściany żyły zmienionej żylakowato i nie działającej prawidłowo. Dzięki oddziaływaniu energii laserowej struktura ściany naczynia ulega takim przemianom, że żyła nieodwracalnie kurczy się, a następnie włóknieje. W wyniku zabiegu żyła zostaje trwale zamknięta. Inne naczynia układu powierzchownego i głębokiego przejmują jej funkcję w całości, a nieprawidłowe warunki transportu krwi zostają zlikwidowane. Po zakończonym zabiegu na kończynę zakładany jest opatrunek uciskowy w postaci specjalnej pończochy o stopniowanym ucisku lub bandaża elastycznego

SKLEROTERAPIA
Jest to jedna z metod leczenia żylaków, która polega na wstrzyknięciu do chorej żyły środka obliterującego, czyli substancji, która powoduje podrażnienie ściany wewnętrznej naczynia, a w konsekwencji jego zwłóknienie i zamknięcie. Po zabiegu żylak staje się niewidoczny. Do skleroterapii można użyć płynu lub pianki w zależności od wielkości naczynia. Substancja podawana jest za pomocą ampułkostrzykawek, przez nakłucia skóry. Jedyny dyskomfort, jaki może odczuwać pacjent, związany jest tylko z ukłuciem cienkiej igły. Do lepszego zlokalizowania chorego naczynia, chirurg może użyć głowicy USG. Zabieg jest bezpieczny, wykonuje się go bez znieczulenia, w trybie ambulatoryjnym - pacjent po zabiegu skleroterapii od razu wraca do domu, nie musi też przerywać pracy zawodowej. Do uzyskania pełnego efektu kosmetycznego może być potrzebnych kilka sesji. Ten rodzaj zabiegu polecany jest osobom z teleangiektazjami, czyli tzw. “pajączkami” oraz mniej zaawansowanymi żylakami kończyn dolnych.

Torbiel włosowa

Leczenie torbieli włosowej polega na nacięciu, drenażu i przepłukaniu zmiany roztworami odkażającymi oraz usunięciu włosów. W innych przypadkach stosuje się oszczędne wycięcie zmiany i usunięcie martwiczych tkanek wraz z włosami lub rozległe wycięcie miejscowe, które polega na usunięciu wszystkich kanałów łącznie z marginesem zdrowej tkanki (około 0,5cm). Drugą metodą jest szerokie wycięcie skóry i tkanki podskórnej aż do powięzi krzyżowo-guzicznej i zszycie rany z pokryciem ubytku przesuniętym z sąsiedztwa płatem skórno-podskórnym Limberga. Zabieg wykonuje się z założeniem głębokich szwów wchłanialnych oraz niewchłanialnych szwów skórnych. Wybór metody zależy przede wszystkim od zaawansowania zmiany, obecności innych chorób oraz umiejętności chirurga.

Laparoskopia

Dolegliwości bólowe jamy brzusznej, nudności, wymioty, zaburzenia trawienne i poposiłkowe mogą być wywołane schorzeniami pęcherzyka żółciowego.

Kamica pęcherzyka żółciowego jest jedną z ważniejszych przyczyn takich dolegliwości, stanowiąc jednocześnie potencjalne zagrożenie powikłaniami w postaci żółtaczki mechanicznej, ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego, ostrego zapalenia trzustki a przy wieloletnim przebiegu raka pęcherzyka żółciowego.

Diagnostyka opiera się zwykle na badaniu USG jamy brzusznej oraz badaniach krwi informujących o stopniu ewentualnego uszkodzenia komórek wątrobowych, podrażnienia trzustki i towarzyszącego stanu zapalnego.

W przeważającej liczbie przypadków wskazane jest wykonanie cholecystektomii laparoskopowej co oznacza usunięcie pęcherzyka żółciowego bez otwarcia jamy brzusznej. Zabieg wykonywany jest teleskopowymi narzędziami wprowadzonymi do jamy brzusznej przez niewielkie nacięcia a chirurg obserwuje ich końcówki na monitorze o wysokiej rozdzielczości. Zaletą zabiegów laparoskopowych jest uniknięcie wykonania dużego cięcia operacyjnego co okazuje się być główną przyczyną dolegliwości bólowych we wczesnym okresie pooperacyjnym. Pacjenci opuszczają zwykle naszą Klinikę w 24 godziny po zabiegu operacyjnym.

Przygotowanie do zabiegu omawiamy na wizycie kwalifikacyjnej czasami poszerzonej o konsultację anestezjologiczną. Specjalnej uwagi wymagają przyjmowane przez pacjenta leki z powodu innych schorzeń a wpływające na krzepnięcie krwi i metabolizm wątrobowy.

Sala operacyjna

Metody laparoskopowe znajdują także zastosowanie w leczeniu innych schorzeń jamy brzusznej.

Przepukliny pachwinowe, a szczególnie ich nawrót po poprzednich zabiegach są doskonałą opcją dla tej formy leczenia.

Chirurgia małoinwazyjna (laparoskopowa) to nowoczesny sposób przeprowadzania operacji i zabiegów, polegający na zastosowaniu transmisji obrazu z wnętrza ciała pacjenta, bez konieczności otwierania powłok. Pozwala to na przeprowadzanie operacji w szybki sposób, minimalizujący ingerencję i stres operacyjny.

Operacje, które wykonujemy laparoskopowo to m.in.:
  • beznapięciowe techniki likwidowania przepuklin pachwinowych i brzusznych,
  • zabiegi usuwania pęcherzyka żółciowego (cholecystektomia laparoskopowa),
  • operacje bariatryczne, opaska żołądkowa, mankietowa resekcja żołądka,
  • laparoskopie diagnostyczne,
  • i inne.

Laparotomia zwiadowcza

Laparotomia zwiadowcza określa operacyjne otwarcie jamy brzusznej, polegające na przecięciu skóry, mięśni i otrzewnej w celach diagnostycznych.

Typ znieczulenia
Znieczulenie ogólne.

Jak się przygotować do zabiegu
Wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych: grupa krwi i czynnik Rh, morfologia krwi, podstawowe badania biochemiczne( sód, potas, glukoza) EKG, Inne badania w zależności od stanu aktualnego pacjenta, jego choroby podstawowej oraz chorób współistniejących a także od rodzaju planowego zabiegu operacyjnego (np. czas krwawienia i krzepnięcia, mocznik, kreatynina, poziom określonych hormonów, badanie ogólne moczu, RTG i inne).

Co zabrać do szpitala
  • Prosimy o zabranie ze sobą tylko niezbędnych rzeczy.
  • W każdym pokoju szpitalnym znajduje się szafa na ubrania i szafka na rzeczy osobiste pacjenta
  • Niezbędne dokumenty i rzeczy w dniu operacji: dokumentacja medyczna, wyniki badań, stosowane przewlekle leki, przybory toaletowe, ręcznik, skarpetki, piżama i kapcie
  • Prosimy nie zabierać ze sobą biżuterii, zegarków i innych wartościowych przedmiotów.

Operacje bariatryczne

Otyłość dotyka coraz większy odsetek populacji, przez co została już oficjalnie uznana za chorobę cywilizacyjną. Szacuje się, że u 70-80% osób otyłość jest uwarunkowana genetycznie, przyczyniając się do złych nawyków żywieniowych. W świetle badań naukowych, leczenie zachowawcze (nieoperacyjne), obejmujące postępowanie dietetyczne, farmakologiczne, fizykalne i behawioralne, nie jest skuteczne w zaawansowanych postaciach otyłości. Zdarza się przejściowa poprawa, jednak osiągnięcie trwałego efektu jest niezwykle trudne, wręcz niemożliwe. Niewątpliwie potwierdzają to także Państwa doświadczenia. Dlatego też nowoczesna chirurgia, wychodząc naprzeciw potrzebom pacjentów, dostarcza osobom otyłym potężnego narzędzia w postaci operacyjnego leczenia otyłości.

Metody operacyjnego leczenia otyłości


Ominięcie żołądkowe

Ominięcie żołądkowe (Gastric Bypass) jest zabiegiem polegającym na wydzieleniu z górnej części żołądka małego zbiornika wielkości kurzego jaja. Zbiornik ten następnie łączony jest z jelitem, dzięki czemu spożyty pokarm omija większość część żołądka i jelita - zostają one wyłączone z trawienia i wchłaniania pokarmu.

Dla kogo przeznaczona jest operacja ominięcia żołądkowego?
Ominięcie żołądkowe, podobnie jak rękawowa resekcja żołądka, wykonywana jest u osób z otyłością III stopnia, tzn. takim których wskaźnik BMI wynosi powyżej 40kg/m2, lub pomiędzy 35 a 40 kg/m2, jeżeli otyłość powikłana jest takimi chorobami, jak: cukrzyca, nadciśnienie, choroby serca, stawów lub bezdech senny.

W celu poznania BMI skorzystaj z kalkulatora znajdującego się po prawej stronie.

Przebieg operacji ominięcia żołądkowego
Operacja ominięcia żołądkowego wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, tak zwanej narkozie czyli uśpieniu. Operowany jest podłączony do licznych urządzeń monitorujących (monitor czynności serca, stężenia tlenu oraz dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu, wysycenia tlenem krwi tętniczej), których zadaniem jest obserwacja wszystkich niezbędnych czynności życiowych.

Początek operacji jest taki sam jak w przypadku rękawowej resekcji żołądka, tzn. u pacjenta nacina się 5 małych otworów w obrębie brzucha i wprowadza się przez nie narzędzia laparoskopowe..Przed przystąpieniem do właściwej operacji następuję dokładna ocena wzrokowa widocznych narządów jamy brzusznej.
Operację rozpoczyna się od wydzielenia niewielkiego zbiornika z górnej części żołądka. Używa się do tego staplerów liniowych (urządzenia, które jednocześnie zszywają żołądek i przecinają pomiędzy szwami. Zbiornik żołądkowym ma zwykle objętość 20-30ml. Następnie odmierza się pętlę jelita cienkiego i zespala się ją z małym zbiornikiem żołądkowym (przy użyciu staplera liniowego oraz szwów wchłanialnych). To połączenie nazywa się zespoleniem żołądkowo-jelitowym.
Aby wyłączona z trawienia i wchłaniania większa część żołądka oraz pierwsze 75-150 cm jelita cienkiego miały zachowany odpływ soków trawiennych, łączy się je z pętlą pokarmową, prowadzącą jedzenie z górnego żołądka. To połączenie (zespolenie jelitowo-jelitowe) przeprowadza się przy użyciu staplera liniowego oraz szwu wchłanialnego.
Nastęnie odcina się jelito między zespoleniami (staplerem liniowym), uzyskując pętlę pokarmową długości 75-150cm. Pętla pokarmowa, łącząc się z pętlą enzymatyczną, przechodzi w tak zwany wspólny kanał (pętla wspólna), w której odbywa się trawienie i wchłanianie pokarmu.
Ważnym etapem operacji jest zeszycie przestrzeni, w których mogłoby potencjalnie dojść do przepukliny wewnętrznej (przestrzeń Petersena oraz międzykrezkowa). Po dokładnej kontroli hemostazy (czy nigdzie nie ma krwawienia) rany są zeszywane, a gaz (dwutlenek węgla) jest usuwany z jamy brzusznej.

Korzyści z operacji ominięcia żołądkowego
  • Brak wprowadzania ciała obcego do organizmu,
  • Jest operacją odwracalną,
  • Umiarkowana liczba wizyt kontrolnych,
  • Możliwość utraty nadwagi nawet do 68% w pierwszym roku po operacji,
  • Szanse ustąpienia cukrzycy u osób chorych zwiększają się,
  • Zmniejszenie częstości zgagi (ominięcie żołądkowe jest uznawane za operację antyrefluksową),
  • Operacja zniechęca do jedzenia słodkich pokarmów (pacjent źle się po nich czuje).



Ryzyko pooperacyjne
Każda ingerencja w ciało ludzkie niesie za sobą pewne ryzyko. Jest tak również w przypadku wyłączenia żołądkowego. Sam fakt wykonywania tego zabiegu metodą laparoskopową wpływa na zmniejszenie tego ryzyka. Wśród możliwych następstw i zagrożeń operacji ominięcia żołądkowego należy wymienić:

  • Niedobór witamin B1, B6, B12, D3, wapnia, zynku, żelaza, kwasu foliowego, przy niedostatecznej suplementacji może to prowadzić np. do niedokrwistości, wtórnej nadczynności przytarczyc, zaburzeń neurologicznych,
  • Krwawienia,
  • Nieszczelności w miejscach, w których żołądek był odcinany,
  • Zakrzep lub zator w obrębie naczyń krwionośnych,
  • Zespół poposiłkowy (uczucie pełności w nadbrzuszu, osłabienie, przyspieszona czynność serca, nadmierna potliwość) – występuję po spożyciu cukrów prostych (np. bardzo słodkiej herbaty), wysokokalorycznych płynów,
  • Częste wypróżnienia i nieprzyjemna woń stolców. Sprzyja temu dieta bogatotłuszczowa. W miarę upływu czasu od operacji liczba wypróżnień zwykle się zmniejsza,
  • Zakażenia ran pooperacyjnych i miejsca operowanego,
  • Zwężenia zespolenia żołądkowo-jelitowego,
  • Owrzodzenie brzeżne w miejscu zespolenia,
  • Uszkodzenie śledziony, wątroby lub jelita,
  • Niewydolność nerek,
  • Zawał serca, niewydolność układu krążenia,
  • Problemy z gojeniem ran, przerosłe blizny, przepukliny,
  • Niedrożność jelit, możliwa nawet wiele lat po operacji,
  • Niedożywienie białkowe,
  • Skłonność do nadużywania alkoholu,


Brak pełnej skuteczności operacji (utrata 50% nadwagi po 5 latach) wynika zwykle ze spożywania płynów bogatokalorycznych i nie może być traktowane jako powikłanie operacji.

Po operacji zaleca się ścisłe przestrzeganie diety, przyjmowanie preparatów wielowitaminowych. Ze względu na ryzyko niedoboru witamin i minerałów konieczne są badani lekarskie oraz laboratoryjne po 7 dniach, 1, 3, 6, 9, 12, 18 i 24 miesiącach, a następnie 1x w roku.

Rękawowa resekcja żołądka

Rękawowa resekcja żołądka (Gastric Sleeve) jest to zabieg polegający na wycięciu większości żołądka (około 80%), z pozostawieniem miejsca na około 100-150ml pokarmu. W skutek zabiegu nadajemy żołądkowi kształt rękawa, stąd nazwa operacji. Początkowo uważano, że głównym mechanizmem działania operacji jest restrykcja, czyli mechaniczne ograniczenie ilości spożywanych posiłków. Obecnie wiemy, że jest to zabieg o bardzo silnym efekcie metabolicznym. Wycinana część żołądka jest głównym źródłem hormonu odpowiedzialnego za uczucie łaknienia (greliny), dzięki czemu pacjenci po operacji nie odczuwają głodu lub odczuwają go w znacznie mniejszym stopniu. Wyjątkiem jest okres przed miesiączką, kiedy żeńskie hormony pobudzają apetyt niezależnie od wydzielania greliny.

Dla kogo przeznaczona jest rękawowa resekcja żołądka?
Rękawowa resekcja żołądka polecana jest osobom o znacznej otyłości, tzn. takim, których wskaźnik masy ciała (BMI) wynosi powyżej 40kg/m2, lub pomiędzy 35 a 40 kg/m2, jeżeli otyłość jest powikłana jedną z cukrzycą, nadciśnieniem, chorobami serca, stawów lub bezdechu sennego.

W celu wyliczenia wskaźnika BMI skorzystaj z kalkulatora znajdującego się po prawej stronie.

Przebieg operacji
Wszystkie operacje z powodu otyłości wykonujemy metodami małoinwazyjnymi – laparoskopowo. Pozwala to na szybki powrót do pełnej aktywności, optymalne gojenie się ran operacyjnych,mało widoczne blizny.

Rękawowa resekcja żołądka wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, więc tuż przed zabiegiem pacjent poddany jest tzw. "narkozie" (uśpieniu). Operowany jest podłączony do licznych urządzeń monitorujących (monitor czynności serca, stężenia tlenu oraz dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu, wysycenia tlenem krwi tętniczej), których zadaniem jest obserwacja wszystkich niezbędnych czynności życiowych oraz do respiratora, który oddycha za pacjenta.

Sama operacja rozpoczyna się od wykonania 5 nacięć, przez które wprowadzane są specjalistyczne narzędzia: kamera, grasper, nóż harmoniczny, stapler, retraktor wątrobowy (przy jego pomocy odsuwa się wątrobę z pola operacyjnego), imadło (narzędzie do trzymania igły), klipsownica. Poszczególne narzędzia są wprowadzane kolejno, w zależności od etapu operacji. Odcinanie żołądka rozpoczyna się około 4 cm od jego ujścia, czyli odźwiernika. Dzięki staplerowi – urządzeniu, które jednocześnie zszywa i przecina tkanki, następuje stopniowe odcinanie żołądka wzdłuż krzywizny mniejszej po linii wyznaczanej przez sondę żołądkową.

Cięcie prowadzone jest aż do „dna” czyli górnej części żołądka, z pozostawieniem wąskiej rurki, kształtem przypominającej banana. Część odźwiernikowa - dalsza część żołądka, która reguluje jego opróżnianie pozostaje nienaruszona, więc przechodzenie pokarmu z żołądka do dwunastnicy (pierwsza część jelita) jest zachowane.

Odciętą część żołądka usuwamy przez jedno z nacięć, wykonane wcześniej celem wprowadzenia staplera.

W trosce o skuteczność i bezpieczeństwo przeprowadzanych operacji, chirurg Eurobesity Clinic, przed zakończeniem operacji dodatkowo wzmacnia specjalnym szwem linię odcięcia żołądka, zwłaszcza w okolicy wpustu oraz kąta żołądka. Są to miejsca, gdzie zdarzają się nieszczelności. Dzięki temu ryzyko powikłań zostaje zredukowane do minimum.

Ostatnim etapem operacji jest zamknięcie nacięć powłok. Naszym standardem jest zszywanie głębszych warstw (powięzi), aby zapobiec krwawieniu pooperacyjnemu oraz uniknąć przepukliny w ranie, które mogą wymagać leczenia operacyjnego. Dzięki temu nigdy nie obserwowaliśmy w Klinice Erobesity żadnych problemów z gojeniem ran.

Korzyści z rękawowej resekcji żołądka
  • Zmniejszenie apetytu
  • Średnia utrata 55% nadwagi
  • Uniknięcie wprowadzania ciała obcego do organizmu
  • Duże szanse ustąpienia nadciśnienia tętniczego, cukrzycy
  • Jelita pozostają w stanie niezmienionym
  • Umiarkowana liczba wizyt kontrolnych
  • Umiarkowane ryzyko niedoboru witamin i minerałów
  • Wysoki stopień zadowolenia pacjentów


Ryzyko operacji
Każda ingerencja w ciało ludzkie niesie za sobą pewne ryzyko. Dotyczy to również rękawowej resekcji żołądka. Sam fakt wykonywania tego zabiegu metodą laparoskopową wpływa jednak na zmniejszenie tego ryzyka.
Każdy człowiek jest nieco inny, dotyczy to także wielkości i wzajemnego położenia oraz możliwych zmian chorobowych narządów wewnętrznych. Szczególne trudności mogą wystąpić u osób, które przebyły wcześniej zabiegi operacyjne lub rozległe stany zapalne w obrębie jamy brzusznej. Wynikające z tego trudności techniczne mogą przyczynić się do wystąpienia zdarzeń niepożądanych.

Wśród możliwych następstw i zagrożeń związanych z rękawową resekcją żołądka należy wymienić następujące:
  • refluks żołądkowo-przełykowy, powodujący uczucie zgagi.
  • uszkodzenie sąsiadujących narządów (wątroba, śledziona, jelita), nerwów i naczyń krwionośnych. Są to praktycznie zawsze uszkodzenia powierzchowne, możliwe do zaopatrzenia techniką laparoskopową;
  • krwawienie, mogące wymagać przetoczenia (transfuzji) krwi;
  • Uszkodzenia skóry przez środki dezynfekujące lub prąd elektryczny;
  • Tworzenie się zakrzepów lub zatorów w naczyniach krwionośnych;
  • Zakażenie miejsca operowanego. Może to być wynikiem nieszczelności żołądka i prowadzić do ograniczonego (ropień) lub rozlanego zapalenia otrzewnej, wymagających pilnego leczenia inwazyjnego;
  • Zaburzenia gojenia się ran, mogące prowadzić do przepuklin;
  • Zwężenie żołądka;
  • Zrosty w jamie brzusznej, które nawet po wielu latach mogą powodować niedrożność jelit. Po operacjach laparoskopowych występują one znacznie rzadziej, niż po tradycyjnych.
  • Niechęć do jedzenia, nudności, rzadziej wymioty.
  • Przerosłe blizny pooperacyjne. Mogą one wynikać z indywidualnych skłonności;


Brak pełnej skuteczności operacji (utrata 50% nadwagi po 5 latach) wynika zwykle ze spożywania płynów bogatokalorycznych i nie może być traktowane jako powikłanie operacji.

Dzięki drobiazgowo wystandaryzowanej technice chirurgicznej oraz szczególnej trosce o bezpieczeństwo pacjenta, w Klinice Eurobesity nie obserwowaliśmy powyższych powikłań. Może się zdarzyć zasinienie podskórne w miejscu operowanym, nie pozostawia ono jednak w naszym doświadczeniu trwałych następstw. Niewielkie obrzęki, bóle barków, brzucha i szyi oraz trzeszczenia skóry są przejściowymi możliwymi następstwami operacji laparoskopowych. Ustępują w przeciągu kilku godzin do kilku dni od operacji.

U osób z zaawansowanymi postaciami otyłości, pomimo znacznego zmniejszenia masy ciała po rękawowej resekcji żołądka nie uzyskuje się zwykle pełnej normalizacji masy ciała. W rzadkich sytuacjach, zwłaszcza u osób o wskaźniku masy ciała (BMI) >50 kg/m2 może być wskazane rozważenie kolejnych etapów leczenia operacyjnego, wiążących się zwykle z wyłączeniem części przewodu pokarmowego z trawienia i wchłaniania.

Możecie Państwo sami zmniejszyć ryzyko operacji. W jaki sposób?
  • Przez zmniejszenie masy ciała przed operacją. Badania naukowe dowodzą, że przedoperacyjna redukcja masy ciała zmniejsza ryzyko powikłań pooperacyjnych. Jest to na tyle istotne, że większość chirurgów nie podejmuje się operacji, jeżeli w trakcie przygotowania do niej nie udało się pozbyć przynajmniej 5% masy ciała (przykładowo dla osoby ważącej 150kg – 7,5kg). Bardzo pomocna jest w tym dieta bardzo nisko kaloryczna (800-1000 kcal dziennie, zależnie od wzrostu). W sprzedaży dostępne są produkty w postaci koktajli, zup, batonów niskokalorycznych o określonej liczbie kalorii. Skorzystanie z nich nie tylko zapewni kontrolowaną utratę masy ciała, ale jednocześnie zapewni niezbędną porcję białka i witamin, niezbędnych do prawidłowego gojenia ran.
  • Przez rzucenie palenia tytoniu. Osoby wolne od nałogu tytoniowego są znacznie mniej zagrożone powikłaniami płucnymi, ale też natury ogólnej. Już rzucenie palenia na miesiąc przed operacją zwiększa bezpieczeństwo operacji. Wielu naszy pacjentów nie powróciło do uzależnienia od tytoniu po operacji. Jest to dodatkowy sukces, który jest w Państwa zasięgu i w Państwa rękach. Będziemy się nim cieszyć razem z Wami.
  • Przez aktywny tryb życia przed operacją. Każdemu zalecamy regularne spacery przed operacją (5x w tygodniu po 30 minut), w tempie dopasowanym do wydolności fizycznej. Może to być bardzo powolny spacer, ważniejsza jest regularność. Takie postępowanie znacznie zmniejszy ryzyko rzadko występujących, ale potencjalnie groźnych powikłań operacji. Kontynuacja aktywności ruchowej po zabiegu zapewni Państwu długotrwały sukces w leczeniu otyłości.

Operacja tarczycy - częściowa

Na czym polega procedura
Operacja polega na chirurgicznym jednostronnym usunięciu płata gruczołu tarczowego z pozostawieniem około 5 ml operowanego płata tarczycy. Zakładany jest dren w loży po usunięciu płata tarczycy. Usunięta tkanka gruczołu tarczowego wysyłana jest do badania histopatologicznego.

Typ znieczulenia
Znieczulenie ogólne.

Przygotowanie do zabiegu
Wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych: grupa krwi i czynnik Rh, morfologia krwi, podstawowe badania biochemiczne( sód, potas, glukoza) EKG, Inne badania w zależności od stanu aktualnego pacjenta, jego choroby podstawowej oraz chorób współistniejących a także od rodzaju planowego zabiegu operacyjnego (np. czas krwawienia i krzepnięcia, mocznik, kreatynina, poziom określonych hormonów, badanie ogólne moczu, RTG i inne).

Co zabrać do szpitala
  • Prosimy o zabranie ze sobą tylko niezbędnych rzeczy.
  • W każdym pokoju szpitalnym znajduje się szafa na ubrania i szafka na rzeczy osobiste pacjenta
  • Niezbędne dokumenty i rzeczy w dniu operacji: dokumentacja medyczna, wyniki badań, stosowane przewlekle leki, przybory toaletowe, ręcznik, skarpetki, piżama i kapcie.
  • Prosimy nie zabierać ze sobą biżuterii, zegarków i innych wartościowych przedmiotów.


Długość pobytu w szpitalu
3 dni

Lekarze wykonujący
dr Andrzej Kupisz
dr Maciej Kleniewski
dr Andrzej Matulewicz

Operacja tarczycy - subtotalna

Na czym polega procedura
Operacja polega na usunięciu gruczołu tarczowego z pozostawieniem około 5ml objętości każdego płata tarczycy. W operowane miejsce zakładany jest dren. Usunięta tkanka wysyłana jest do badania histopatologicznego.

Typ znieczulenia
Znieczulenie ogólne.

Przygotowanie do zabiegu
Wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych: grupa krwi i czynnik Rh, morfologia krwi, podstawowe badania biochemiczne( sód, potas, glukoza) EKG, Inne badania w zależności od stanu aktualnego pacjenta, jego choroby podstawowej oraz chorób współistniejących a także od rodzaju planowego zabiegu operacyjnego (np. czas krwawienia i krzepnięcia, mocznik, kreatynina, poziom określonych hormonów, badanie ogólne moczu, RTG i inne).

Co zabrać do szpitala
  • Prosimy o zabranie ze sobą tylko niezbędnych rzeczy.
  • W każdym pokoju szpitalnym znajduje się szafa na ubrania i szafka na rzeczy osobiste pacjenta
  • Niezbędne dokumenty i rzeczy w dniu operacji: dokumentacja medyczna, wyniki badań, stosowane przewlekle leki, przybory toaletowe, ręcznik, skarpetki, piżama i kapcie.
  • Prosimy nie zabierać ze sobą biżuterii, zegarków i innych wartościowych przedmiotów.


Standardowa długość pobytu w szpitalu
3 dni

Lekarze wykonujący
dr Andrzej Kupisz
dr Maciej Kleniewski
dr Andrzej Matulewicz

Przepukliny

Przepuklina, to popularny problem w każdej grupie wiekowej. Już fakt, że cierpi na nią ok. 4% mężczyzn zasługuje na specjalizację w leczeniu tej przypadłosci. O skali problemu mogą nam zasygnalizować liczby: ok. pól miliona operacji przepuklin rocznie w USA i ponad 40 tys. rocznie w naszym kraju.
Przepuklina, to następstwo pęknięcia lub skrajnego osłabienia struktur mięśniowo- powięziowych ścian jamy brzusznej. Warstwę mięśniową pokrywa od zewnątrz skóra z tkanką tłuszczową a od wewnątrz cienka błona zwana otrzewną - w przepuklinie tylko te dwie warstwy stanowią barierę pomiędzy światem zewnętrznym a narządami jamy brzusznej. Wzrost ciśnienia w jamie brzusznej podczas kaszlu, wysiłku, czynności fizjologicznych wypycha ruchome narządy wewnętrzne,(najczęściej jelita) do pozbawionego mięśni uwypuklenia zwanego workiem przepuklinowym.

Rodzaje przepuklin
  • Przepuklina brzuszna
  • Przepuklina pachwinowa
  • Przepuklina pępkowa
  • Przepuklina pooperacyjna


Przepuklina brzuszna

Przepukliny brzuszne to nieprawidłowe przemieszczenie zawartości jamy brzusznej przez naturalne lub nabyte otwory w powłokach.

Rodzaje przepuklin
  • pachwinowa
  • pępkowa
  • kresy białej
  • w bliźnie pooperacyjnej

Przczyny
  • zaburzenia syntezy i dojrzewania kolagenu
  • wzmożone działanie tłoczni brzusznej
  • operacje brzuszne

Objawy
  • uwypuklenie powłok brzucha
  • ból
  • zaburzenia oddwania stolca

Powikłania
  • uwięźnięcie przepukliny będące bezpośrednim zagrożeniem życia

Leczenie:
Operacyjne przy użyciu własnych tkanek lub materiału sztucznego (specjalnych siatek).

Przygotowanie do zabiegu
  • wykonanie zleconych badań laboratoryjnych
  • EKG
  • i innych dodatkowych badań zaleconych przez specjalistę
  • mogą zostać zlecone inne badania dodatkowe, w celu określenia aktualnego stanu zdrowia, np. w przypadku chorób tarczycy - wymagane są aktualne badania TSH, FT3,FT4. Może być zlecona konsultacja u innego lekarza np. kardiologa (w przypadku przewlekłych chorób serca).
  • w dniu operacji należy zgłosić się z kompletem zleconych badań i wszelką dodatkową posiadaną dokumentacją medyczną.

Zalecenia
  • Jeśli jesteś palaczem, warto zrezygnować z palenia papierosów na sześć tygodni przed operacją, ponieważ palenie tytoniu zmniejsza ukrwienie tkanek i wydolność oddechową, co powoduje wzrost ryzyka operacyjnego i utrudnione gojenie
  • Na 30 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym może zaistnieć konieczność odstawienia hormonoterapii zastępczej lub tabletek antykoncepcyjnych (w porozumieniu z lekarzem prowadzącym).
  • W okresie 7-10 dni przed zabiegiem należy odstawić leki zawierające kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Aesan, Aspiryny, Polopiryny), preparaty acenokumarolu (np. Acenokumarol, Syncumar, Sintrom, Warfin), ponieważ leki tych grup zwiększaj ryzyko nadmiernego krwawienia w trakcie operacji i w okresie pooperacyjnym, co powoduje wzrost możliwości powikłań. Jeżeli jest to konieczne są one zamieniane na heparyny drobnocząsteczkowe .
  • W okresie 14 dni przed operacją nie należy opalać się na słońcu i korzystać z solarium, ponieważ może to spowodować stany zapalne skóry, powierzchowne oparzenia i wzmóc podatność na infekcje.
  • W dniu zabiegu operacyjnego ( na 6 godzin przed zabiegiem), nie należy przyjmować pokarmów, a 4 godz przed oparacją nie pić płynów i żuć gumy. Zgłaszając się na zabieg operacyjny nie należy stosować makijażu i zakładać biżuterii.
  • Swobodny i wygodny ubiór zapewnia pacjentowi komfort w trakcie pobytu i w czasie powrotu po operacji do domu.
  • W dniu zabiegu ( krótko przed operacją ) ogolenie lub wydepilowanie okolicy operowanej.

PRZEPUKLINA BRZUSZNA jest to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym.

Po operacji
  • Możesz odczuwać dyskomfort w miejscu operowanym, ale dolegliwości bólowe będą nieznaczne. Środki przeciwbólowe będą stale podawane minimalizując dolegliwości.
  • Czasami po zabiegu zostawiany jest dren w miejscu operacji
  • Wypis do domu zazwyczaj w pierwszej dobie po operacji
  • Zdjęcie szwów po 7 dniach w HMO sp.zo.o.

REKONWALESCENCJA
Powrót do normalnego funkcjonowania ok. 2-4 tyg.
Obowiązuje zakaz dźwigania powyżej 5 kg do 6 m-cy.

Przepuklina pachwinowa

Przepuklina pachwinowa

– jest to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu podpajęczynówkowym.

Przczyny
  • zaburzenia syntezy i dojrzewania kolagenu
  • wzmożone działanie tłoczni brzusznej
  • operacje brzuszne

Objawy
  • uwypuklenie powłok brzucha
  • ból
  • zaburzenia oddwania stolca

Powikłania
  • uwięźnięcie przepukliny będące bezpośrednim zagrożeniem życia

Rodzaje przepuklin
  • pachwinowa
  • pępkowa
  • kresy białej
  • w bliźnie pooperacyjnej

Leczenie:
Operacyjne przy użyciu własnych tkanek lub materiału sztucznego (specjalnych siatek).

Przygotowanie do zabiegu
  • wykonanie zleconych badań laboratoryjnych
  • EKG
  • i innych dodatkowych badań zaleconych przez specjalistę
  • mogą zostać zlecone inne badania dodatkowe, w celu określenia aktualnego stanu zdrowia, np. w przypadku chorób tarczycy - wymagane są aktualne badania TSH, FT3,FT4. Może być zlecona konsultacja u innego lekarza np. kardiologa (w przypadku przewlekłych chorób serca).
  • w dniu operacji należy zgłosić się z kompletem zleconych badań i wszelką dodatkową posiadaną dokumentacją medyczną.

Zalecenia
  • Jeśli jesteś palaczem, warto zrezygnować z palenia papierosów na sześć tygodni przed operacją, ponieważ palenie tytoniu zmniejsza ukrwienie tkanek i wydolność oddechową, co powoduje wzrost ryzyka operacyjnego i utrudnione gojenie
  • Na 30 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym może zaistnieć konieczność odstawienia hormonoterapii zastępczej lub tabletek antykoncepcyjnych (w porozumieniu z lekarzem prowadzącym).
  • W okresie 7-10 dni przed zabiegiem należy odstawić leki zawierające kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Aesan, Aspiryny, Polopiryny), preparaty acenokumarolu (np. Acenokumarol, Syncumar, Sintrom, Warfin), ponieważ leki tych grup zwiększaj ryzyko nadmiernego krwawienia w trakcie operacji i w okresie pooperacyjnym, co powoduje wzrost możliwości powikłań. Jeżeli jest to konieczne są one zamieniane na heparyny drobnocząsteczkowe .
  • W okresie 14 dni przed operacją nie należy opalać się na słońcu i korzystać z solarium, ponieważ może to spowodować stany zapalne skóry, powierzchowne oparzenia i wzmóc podatność na infekcje.
  • W dniu zabiegu operacyjnego ( na 6 godzin przed zabiegiem), nie należy przyjmować pokarmów, a 4 godz przed oparacją nie pić płynów i żuć gumy. Zgłaszając się na zabieg operacyjny nie należy stosować makijażu i zakładać biżuterii.
  • Swobodny i wygodny ubiór zapewnia pacjentowi komfort w trakcie pobytu i w czasie powrotu po operacji do domu.
  • W dniu zabiegu ( krótko przed operacją ) ogolenie lub wydepilowanie okolicy operowanej.

PRZEPUKLINA PACHWINOWA jest to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu podpajęczynówkowym.

Etapy operacji
  • Cięcie w okolicy pachwinowej
  • Wypreparowanie worka przepuklinowego
  • Wzmocnienie tylnej ściany kanału pachwinowego własnymi tkankami ( metoda Shouldice ) lub przy użyciu materiału sztucznego (metoda Lichtenstein)

Możliwe powikłania
  • Uszkodzenie elementów powrózka nasiennego ( nasieniowód, żyła i tętnica jądrowa ) wymagające czasami usuniecie jądra
  • Uszkodzenie jelita cienkiego, grubego
  • Uszkodzenie pęcherza
  • Krwiak w ranie
  • Infekcja rany która w przypadku operacji z siatką czasami wymaga wyszczepienia siatki
  • Zaburzenia czucia okolicy operowanej
  • Nawrót przepukliny
  • Blizny przerostowe

Po operacji
  • Możesz odczuwać dyskomfort w miejscu operowanym, ale dolegliwości bólowe będą nieznaczne. Środki przeciwbólowe będą stale podawane minimalizując dolegliwości.
  • Czasami po zabiegu zostawiany jest dren w miejscu operacji
  • Wypis do domu zazwyczaj w pierwszej dobie po operacji
  • Zdjęcie szwów po 7 dniach w HMO sp.zo.o.

REKONWALESCENCJA
Powrót do normalnego funkcjonowania ok. 2-4 tyg.
Obowiązuje zakaz dźwigania powyżej 5 kg do 6 m-cy.

Przepuklina pępkowa



Przczyny
  • zaburzenia syntezy i dojrzewania kolagenu
  • wzmożone działanie tłoczni brzusznej
  • operacje brzuszne

Objawy
  • uwypuklenie powłok brzucha
  • ból
  • zaburzenia oddwania stolca

Powikłania
  • uwięźnięcie przepukliny będące bezpośrednim zagrożeniem życia

Rodzaje przepuklin
  • pachwinowa
  • pępkowa
  • kresy białej
  • w bliźnie pooperacyjnej

Leczenie:
Operacyjne przy użyciu własnych tkanek lub materiału sztucznego (specjalnych siatek).

Przygotowanie do zabiegu
  • wykonanie zleconych badań laboratoryjnych
  • EKG
  • i innych dodatkowych badań zaleconych przez specjalistę
  • mogą zostać zlecone inne badania dodatkowe, w celu określenia aktualnego stanu zdrowia, np. w przypadku chorób tarczycy - wymagane są aktualne badania TSH, FT3,FT4. Może być zlecona konsultacja u innego lekarza np. kardiologa (w przypadku przewlekłych chorób serca).
  • w dniu operacji należy zgłosić się z kompletem zleconych badań i wszelką dodatkową posiadaną dokumentacją medyczną.

Zalecenia
  • Jeśli jesteś palaczem, warto zrezygnować z palenia papierosów na sześć tygodni przed operacją, ponieważ palenie tytoniu zmniejsza ukrwienie tkanek i wydolność oddechową, co powoduje wzrost ryzyka operacyjnego i utrudnione gojenie
  • Na 30 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym może zaistnieć konieczność odstawienia hormonoterapii zastępczej lub tabletek antykoncepcyjnych (w porozumieniu z lekarzem prowadzącym).
  • W okresie 7-10 dni przed zabiegiem należy odstawić leki zawierające kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Aesan, Aspiryny, Polopiryny), preparaty acenokumarolu (np. Acenokumarol, Syncumar, Sintrom, Warfin), ponieważ leki tych grup zwiększaj ryzyko nadmiernego krwawienia w trakcie operacji i w okresie pooperacyjnym, co powoduje wzrost możliwości powikłań. Jeżeli jest to konieczne są one zamieniane na heparyny drobnocząsteczkowe .
  • W okresie 14 dni przed operacją nie należy opalać się na słońcu i korzystać z solarium, ponieważ może to spowodować stany zapalne skóry, powierzchowne oparzenia i wzmóc podatność na infekcje.
  • W dniu zabiegu operacyjnego ( na 6 godzin przed zabiegiem), nie należy przyjmować pokarmów, a 4 godz przed oparacją nie pić płynów i żuć gumy. Zgłaszając się na zabieg operacyjny nie należy stosować makijażu i zakładać biżuterii.
  • Swobodny i wygodny ubiór zapewnia pacjentowi komfort w trakcie pobytu i w czasie powrotu po operacji do domu.
  • W dniu zabiegu ( krótko przed operacją ) ogolenie lub wydepilowanie okolicy operowanej.

PRZEPUKLINA PĘPKOWA jest to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym.

Etapy operacji
  • Cięcie w okolicy pępka
  • Wypreparowanie worka przepuklinowego
  • Wzmocnienie ściany brzucha tkankami własnymi lub przy użyciu siatki

Możliwe powikłania
  • Uszkodzenie jelita cienkiego, grubego
  • Uszkodzenie pęcherza
  • Krwiak w ranie
  • Infekcja rany, która w przypadku operacji z siatką czasami wymaga wyszczepienia siatki
  • Zaburzenia czucia okolicy operowanej
  • Nawrót przepukliny
  • Blizny przerostowe

Po operacji
  • Możesz odczuwać dyskomfort w miejscu operowanym, ale dolegliwości bólowe będą nieznaczne. Środki przeciwbólowe będą stale podawane minimalizując dolegliwości.
  • Czasami po zabiegu zostawiany jest dren w miejscu operacji
  • Wypis do domu zazwyczaj w pierwszej dobie po operacji
  • Zdjęcie szwów po 7 dniach w HMO sp.zo.o.

REKONWALESCENCJA
Powrót do normalnego funkcjonowania ok. 2-4 tyg.
Obowiązuje zakaz dźwigania powyżej 5 kg do 6 m-cy.

Przepuklina pooperacyjna



Przczyny
  • zaburzenia syntezy i dojrzewania kolagenu
  • wzmożone działanie tłoczni brzusznej
  • operacje brzuszne

Objawy
  • uwypuklenie powłok brzucha
  • ból
  • zaburzenia oddwania stolca

Powikłania
  • uwięźnięcie przepukliny będące bezpośrednim zagrożeniem życia

Rodzaje przepuklin
  • pachwinowa
  • pępkowa
  • kresy białej
  • w bliźnie pooperacyjnej

Leczenie:
Operacyjne przy użyciu własnych tkanek lub materiału sztucznego (specjalnych siatek).

Przygotowanie do zabiegu
  • wykonanie zleconych badań laboratoryjnych
  • EKG
  • i innych dodatkowych badań zaleconych przez specjalistę
  • mogą zostać zlecone inne badania dodatkowe, w celu określenia aktualnego stanu zdrowia, np. w przypadku chorób tarczycy - wymagane są aktualne badania TSH, FT3,FT4. Może być zlecona konsultacja u innego lekarza np. kardiologa (w przypadku przewlekłych chorób serca).
  • w dniu operacji należy zgłosić się z kompletem zleconych badań i wszelką dodatkową posiadaną dokumentacją medyczną.

Zalecenia
  • Jeśli jesteś palaczem, warto zrezygnować z palenia papierosów na sześć tygodni przed operacją, ponieważ palenie tytoniu zmniejsza ukrwienie tkanek i wydolność oddechową, co powoduje wzrost ryzyka operacyjnego i utrudnione gojenie
  • Na 30 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym może zaistnieć konieczność odstawienia hormonoterapii zastępczej lub tabletek antykoncepcyjnych (w porozumieniu z lekarzem prowadzącym).
  • W okresie 7-10 dni przed zabiegiem należy odstawić leki zawierające kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Aesan, Aspiryny, Polopiryny), preparaty acenokumarolu (np. Acenokumarol, Syncumar, Sintrom, Warfin), ponieważ leki tych grup zwiększaj ryzyko nadmiernego krwawienia w trakcie operacji i w okresie pooperacyjnym, co powoduje wzrost możliwości powikłań. Jeżeli jest to konieczne są one zamieniane na heparyny drobnocząsteczkowe .
  • W okresie 14 dni przed operacją nie należy opalać się na słońcu i korzystać z solarium, ponieważ może to spowodować stany zapalne skóry, powierzchowne oparzenia i wzmóc podatność na infekcje.
  • W dniu zabiegu operacyjnego ( na 6 godzin przed zabiegiem), nie należy przyjmować pokarmów, a 4 godz przed oparacją nie pić płynów i żuć gumy. Zgłaszając się na zabieg operacyjny nie należy stosować makijażu i zakładać biżuterii.
  • Swobodny i wygodny ubiór zapewnia pacjentowi komfort w trakcie pobytu i w czasie powrotu po operacji do domu.
  • W dniu zabiegu ( krótko przed operacją ) ogolenie lub wydepilowanie okolicy operowanej.

PRZEPUKLINA POOPERACYJNA zabieg w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym.

Etapy operacji
  • Wycięcie starej blizny
  • Ciecie w okolicy przepukliny
  • Wypreparowanie worka przepuklinowego
  • Wzmocnienie ściany brzucha tkankami własnymi lub przy użyciu siatki

Możliwe powikłania
  • Uszkodzenie jelita cienkiego, grubego
  • Uszkodzenie pęcherza
  • Krwiak w ranie
  • Infekcja rany, która w przypadku operacji z siatką czasami wymaga wyszczepienia siatki
  • Zaburzenia czucia okolicy operowanej
  • Nawrót przepukliny
  • Blizny przerostowe

Po operacji
  • Możesz odczuwać dyskomfort w miejscu operowanym, ale dolegliwości bólowe będą nieznaczne. Środki przeciwbólowe będą stale podawane minimalizując dolegliwości.
  • Czasami po zabiegu zostawiany jest dren w miejscu operacji
  • Wypis do domu zazwyczaj w pierwszej dobie po operacji
  • Zdjęcie szwów po 7 dniach w HMO sp.zo.o.

REKONWALESCENCJA
Powrót do normalnego funkcjonowania ok. 2-4 tyg.
Obowiązuje zakaz dźwigania powyżej 5 kg do 6 m-cy.

Wycięcie pęcherzyka żółciowego
metodą klasyczną

Na czym polega procedura
Operacja polega na chirurgicznym wycięciu pęcherzyka żółciowego metodą klasyczną oraz w razie konieczności wprowadzeniu wąskiego drenu w lożę usuniętego pęcherzyka żółciowego. Usunięty pęcherzyk przesyłany jest do badania histopatologicznego, natomiast treść z pęcherzyka przesyłana jest do badania bakteriologicznego.

Typ znieczulenia
Znieczulenie ogólne.

Jak się przygotować do zabiegu
Wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych: _ grupa krwi i czynnik Rh, _ morfologia krwi, _ podstawowe badania biochemiczne( sód, potas, glukoza) _ EKG, _ Inne badania w zależności od stanu aktualnego pacjenta, jego choroby podstawowej oraz chorób współistniejących a także od rodzaju planowego zabiegu operacyjnego (np. czas krwawienia i krzepnięcia, mocznik, kreatynina, poziom określonych hormonów, badanie ogólne moczu, RTG i inne). Rozmowa z lekarzem anestezjologiem odbywa się na kilka dni przed zabiegiem, na polecenie lekarza prowadzącego lub, jeśli nie ma takiej potrzeby, w dniu zabiegu po przyjęciu do szpitala. Rozmowa ma na celu ocenę ryzyka znieczulenia, ocenę aktualnego stanu chorego, analizę wyników badań oraz ewentualne zlecenie kolejnych badań.

Co zabrać do szpitala
Prosimy o zabranie ze sobą tylko niezbędnych rzeczy. W każdym pokoju szpitalnym znajduje się szafa na ubrania i szafka na rzeczy osobiste pacjenta. Niezbędne dokumenty i rzeczy w dniu operacji: dokumentacja medyczna, wyniki badań, stosowane przewlekle leki, przybory toaletowe, ręcznik, skarpetki, piżama i kapcie oraz ubranie na zmianę. Prosimy nie zabierać ze sobą biżuterii, zegarków i innych wartościowych przedmiotów.

Standardowa długość pobytu w szpitalu
2 dni

Lekarze wykonujący
dr Andrzej Kupisz
dr Maciej Kleniewski
dr Andrzej Matulewicz

Laparoskopowe wycięcie
pęcherzyka żółciowego

Na czym polega procedura
Operację rozpoczyna wprowadzenie do jamy brzusznej specjalnej kaniuli. Laparoskop to instrument chirurgiczny z miniaturową kamerą na końcu. Wprowadzany jest do jamy brzusznej i pozwala oglądać narządy jamy brzusznej na ekranie monitora. Przez dodatkowe kaniule do jamy brzusznej wprowadza się narzędzia chirurgiczne, które służą do preparowania i usunięcia pęcherzyka żółciowego. Wielu chirurgów podczas zabiegu wykonuje zdjęcia RTG (cholangiogram) pozwalające określić czy kamienie znajdują się również w drogach żółciowych. Po usunięciu pęcherzyka małe cięcia operacyjne zamykane są 1-2 szwami. W razie konieczności wprowadzany jest wąski dren w lożę usuniętego pęcherzyka żółciowego. Usunięty pęcherzyk przesyłany jest do badania histopatologicznego.

Typ znieczulenia
Znieczulenie ogólne.

Jak się przygotować do zabiegu
Wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych: _ grupa krwi i czynnik Rh, _ morfologia krwi, _ podstawowe badania biochemiczne( sód, potas, glukoza) _ EKG, _ Inne badania w zależności od stanu aktualnego pacjenta, jego choroby podstawowej oraz chorób współistniejących a także od rodzaju planowego zabiegu operacyjnego (np. czas krwawienia i krzepnięcia, mocznik, kreatynina, poziom określonych hormonów, badanie ogólne moczu, RTG i inne). Chirurg może zalecić przygotowanie/wyczyszczenie jelita przed zabiegiem. Polega to na zastosowaniu diety płynnej na kilka dni przed zabiegiem. Rozmowa z lekarzem anestezjologiem odbywa się na kilka dni przed zabiegiem, na polecenie lekarza prowadzącego lub, jeśli nie ma takiej potrzeby, w dniu zabiegu po przyjęciu do szpitala. Rozmowa ma na celu ocenę ryzyka znieczulenia, ocenę aktualnego stanu chorego, analizę wyników badań oraz ewentualne zlecenie kolejnych badań.

Co zabrać do szpitala
Prosimy o zabranie ze sobą tylko niezbędnych rzeczy. W każdym pokoju szpitalnym znajduje się szafa na ubrania i szafka na rzeczy osobiste pacjenta. Niezbędne dokumenty i rzeczy w dniu operacji: dokumentacja medyczna, wyniki badań, stosowane przewlekle leki, przybory toaletowe, ręcznik, skarpetki, piżama i kapcie oraz ubranie na zmianę. Prosimy nie zabierać ze sobą biżuterii, zegarków i innych wartościowych przedmiotów.

Rekonwalescencja i zalecenia
Po zaiegu może wystąpić ból. Mogą również występować nudności i wymioty. Gdy pacjent toleruje dietę płynną, może opuścić szpital tego samego dnia lub następnego dnia po zabiegu operacyjnym. Wstanie z łóżka i chodzenie jest zalecane tak wcześnie jak to możliwe. Pacjent może usunąć opatrunki i kąpać się pod prysznicem 1 dzień po zabiegu operacyjnym. Zwykle powrót do normalnej aktywności życiowej następuje w przeciągu 1 tygodnia. Większość pacjentów po zabiegu cholecystektomii laparoskopowej może powrócić do pracy w po upływie 7 dni, zależy to oczywiście od charakteru wykonywanej pracy. Ciężka praca fizyczna wymaga dłuższego okresu rekonwalescencji. Pacjenci po zabiegu tradycyjnym wracają do pracy 4-6 tygodni po zabiegu.

Standardowa długość pobytu w szpitalu
1 dzień

Lekarze wykonujący
dr Andrzej Kupisz
dr Maciej Kleniewski
dr Andrzej Matulewicz

Operacja żylaków kończyn dolnych

Żylaki kończyn dolnych to poszerzone, poskręcane i zmienione chorobowo odcinki żył powierzchownych, wyczuwalne i widoczne przez skórę. Są poważnym problemem, znacząco pogarszającym komfort życia, a nieleczone zwykle stopniowo powiększają się i mogą prowadzić do rozwoju powikłań, takich jak trwałe obrzęki, zmiany w strukturze skóry i tkanki podskórnej, a nawet niegojące się miesiącami owrzodzenia.

Żylaki mogą być pierwotne lub wtórne. Żylaki pierwotne rozwijają się samoistnie. Podstawowymi przyczynami ich powstawania są skłonności genetyczne współistniejące z czynnikami ryzyka takimi jak styl życia, praca związana z długotrwałą pozycją stojącą lub siedzącą, wielokrotne ciąże, nadmierny wysiłek fizyczny itp.

Żylaki wtórne to takie, które powstają w następstwie przebytych lub istniejących stanów chorobowych powodujacych zastój krwi w układzie żylnym. Njczęstrzą przyczyną są przebyte zapalenia żył głębokich po których powstaje zespół pozakrzepowy charakteryzujący się nie tylko wtórnymi żylakami ale także obrzękami i zmianami troficznymi skóry oraz nawrotowymi przewlekłymi owrzodzeniami zazwyczaj w okolicy kostek przyśrodkowych.

Przewlekła niewydolność żylna, zwana potocznie żylakami, należy do grupy chorób związanych z utrudnionym odpływem krwi z kończyn dolnych. O ile związany z nią defekt kosmetyczny o charakterze teleangiektazji (pajączków) nie wzbudza w początkowej fazie zaniepokojenia, to pamiętać należy o tym, że jest to schorzenie, które nieleczone, może prowadzić do poważnych konsekwencji. Żylaki zwiększają prawdopodobieństwo powstawania zakrzepów, które, oderwane od ściany naczynia krwionośnego mogą dotrzeć do płuc i stać się przyczyną groźnego dla życia zatoru.

Objawy
  • obrzęk nóg,
  • uczucie ciężkości,
  • swędzenie,
  • skurcze nocne to podstawowe objawy przewlekłej niewydolności żylnej.


Choroba rozwija się powoli. Dolegliwości występują często po dniu pracy w pozycji stojącej, długich podróżach, a u kobiet także w czasie ciąży oraz w końcowej fazie cyklu miesiączkowego.
Określenie stopnia zaawansowania choroby następuje po konsultacji lekarzem i wykonaniu specjalnych badań diagnostycznych obrazujących przepływ krwi i jego zaburzenia w układzie żylnym - umożliwia to m.in. USG dopplerowskie, które ocenia wydolność zastawek, stan żył i przepływ krwi.

Metody leczenia żylaków
Leczeniem przyczynowym żylaków jest leczenie operacyjne. Można wykonać je za pomocą metody:
  • A. Klasycznej, tzw. strippingu głównego pnia żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej,
  • B. Metody mniej inwazyjnej – ablacji za pomocą światła laserowego,
  • C. Skleroterapii.


Decyzja o wykonaniu operacji żylaków określoną metodą podejmowana jest wspólnie przez pacjenta i lekarza specjalistę chirurga w trakcie konsultacji. Decyzja poprzedzona jest właściwą oceną wydolności układu żylnego przy pomocy badania usg dopplerowskiego. Następnie ustalony jest termin operacji. Zalecone jest właściwe przygotowanie do operacji, pacjent otrzymuje wykaz czynności przygotowawczych.

A. KLASYCZNA METODA OPERACYJNA
Jest to skuteczna metoda leczenia żylaków, W metodzie tradycyjnej żylaki usuwa się poprzez dość liczne nacięcia skóry. W przypadku żylaków leżących w dorzeczu żył odpiszczelowych i odstrzałkowych często usuwa się je w całości ( lub częściowo wraz z bocznicami ), szczególnie wtedy kiedy zmienione są żylakowato, a ich zastawki spływowe są niewydolne. W niektórych przypadkach koniecznej jest wykonanie tzw: strippingu czyli nacięcia w pachwinie i wyrwania całej żyły odpiszczelowej. Zabieg kończy się założeniem szwów skórnych lub specjalnych plasterków zastępujących szwy na mikro nacięciach.
Metoda klasyczna - jest wartościowym rozwiązaniem, w rękach dobrego chirurga stanowiącym właściwy sposób leczenia, a u niektórych chorych jest najlepszym i jedynym sposobem pozbycia się żylaków.

B. OPERACJA LASEROWA
Polega na zamknięciu światła jednej z głównych żył układu powierzchownego kończyny dolnej za pomocą energii wydzielanej przez światłowód laserowy. Energia ta, głównie w postaci wysokiej temperatury, przekazywana jest do krwi i ściany żyły zmienionej żylakowato i nie działającej prawidłowo. Dzięki oddziaływaniu energii laserowej struktura ściany naczynia ulega takim przemianom, że żyła nieodwracalnie kurczy się, a następnie włóknieje. W wyniku zabiegu żyła zostaje trwale zamknięta. Inne naczynia układu powierzchownego i głębokiego przejmują jej funkcję w całości, a nieprawidłowe warunki transportu krwi zostają zlikwidowane. Po zakończonym zabiegu na kończynę zakładany jest opatrunek uciskowy w postaci specjalnej pończochy o stopniowanym ucisku lub bandaża elastycznego

C. SKLEROTERAPIA
Jest to jedna z metod leczenia żylaków, która polega na wstrzyknięciu do chorej żyły środka obliterującego, czyli substancji, która powoduje podrażnienie ściany wewnętrznej naczynia, a w konsekwencji jego zwłóknienie i zamknięcie. Po zabiegu żylak staje się niewidoczny. Do skleroterapii można użyć płynu lub pianki w zależności od wielkości naczynia. Substancja podawana jest za pomocą ampułkostrzykawek, przez nakłucia skóry. Jedyny dyskomfort, jaki może odczuwać pacjent, związany jest tylko z ukłuciem cienkiej igły. Do lepszego zlokalizowania chorego naczynia, chirurg może użyć głowicy USG. Zabieg jest bezpieczny, wykonuje się go bez znieczulenia, w trybie ambulatoryjnym - pacjent po zabiegu skleroterapii od razu wraca do domu, nie musi też przerywać pracy zawodowej. Do uzyskania pełnego efektu kosmetycznego może być potrzebnych kilka sesji. Ten rodzaj zabiegu polecany jest osobom z teleangiektazjami, czyli tzw. “pajączkami” oraz mniej zaawansowanymi żylakami kończyn dolnych.

W ramach przygotowania do operacji wskazane jest:
  • odstawienie pochodnych kwasu acetylosalicylowego (Aspiryna, Acard, Bestpirin, Polocard, itp.) na tydzień przed operacją,
  • wygolenie włosów ze skóry na obszarze, gdzie zaplanowano zabieg (najlepiej w dniu zabiegu, któtko przed zabiegiem) lub depilacja chemiczna przy użyciu maści lub kremów depilujących,
  • szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW-B). Wskazane są co najmniej dwa szczepienia przed operacją. W przypadku szczepienia kilka do kilkunastu lat wcześniej kompletem szczepień można zbadać poziom przeciwciał lub wykonać szczepienie przypominające,
  • nóg w dniu zabiegu nie należy kremować i balsamować.


Zabiegi operacyjne wykonujemy w znieczuleniu zapewniającym bez bólowy przebieg operacji i pełen komfort pooperacyjny.

Tłuszczak

Jest łagodnym guzem, zbudowanym z tkanki tłuszczowej. Nie daje dolegliwości bólowych, poza sporadycznymi przypadkami związanymi z lokalizacją.

Zmiana jest wyczuwalna przez skórę, czasem może być widoczna na skutek wypuklenia skóry. Tłuszczaki lokalizują się najczęściej na przedramionach, klatce piersiowej i brzuchu.

Leczenia polega na ich wycięciu.
Rekonwalescencja trwa do wygojenia rany, - zwykle 7 – 8 dni.
Dłuższego leczenia mogą wymagać wyjątkowo duże zmiany.

Kaszak

Jest to torbiel w tkance podskórnej, powstająca w wyniku zatkania przewodu wyprowadzającego gruczołu łojowego. Gromadząca się treść, nie ma ujścia i buduje torbiel. Początkowo zmiana jest niebolesna, ale w miarę powiększania, staje się wyczuwalna przez skórę i może dawać niewielki dolegliwości bólowe.

Leczenie polega na chirurgicznym wycięciu zmiany, wraz z torebką co zabezpiecza przed nawrotem.

Jeżeli kaszak ulegnie zropieniu, wówczas leczenie polega na jego nacięciu i ewakuacji treści ropnej, a po ustąpieniu stanu zapalnego na wycięciu torebki – aby zapobiec ewentualnym nawrotom.

Torbiel włosowa

Choroba polega na powstaniu torbieli w okolicy kości guzicznej, która tworzy przetokę wydzielającą treść surowiczą i ropną.

Objawy w okresie remisji polegają na stałym wydzielaniu treści z przetoki.
W okresie zaostrzenia, torbiel zmienia się w ropień powodując zaczerwienienie skóry i ból.
Ropień wymaga chirurgicznego nacięcia i ewakuacji treści ropnej.

Właściwe leczenie wykonuje się w okresie remisji i polega na wycięciu wszystkich kanałów przetoki.

Okres rekonwalescencji po operacji trwa 2 – 3 tygodnie.


godziny przyjęć

poniedziałek-piątek

8:00-20:00

sobota

9:00-13:00

rejestracja

tel. stacjonarny

85 654 53 53

tel. komórkowy

600 85 05 66