Facebook

godziny przyjęć

poniedziałek-piątek

8:00-20:00

sobota

9:00-13:00

rejestracja

tel. stacjonarny

85 654 53 53

tel. komórkowy

600 85 05 66

chirurgia ogólna chirurgia plastyczna ortopedia proktologia Rejestracja telefoniczna Godziny przyjęć

WYKAZ ZABIEGÓW

    Jesteśmy ośrodkiem o szerokim profilu działania, istotnym obszarem naszych zainteresowań są specjalności zabiegowe typu - ortopedia.

    W Humana Medica Omeda sp.zo.o. wykonujemy zabiegi operacyjne oparte na wiedzy naszych specjalistów oraz na najnowszych metodach leczenia.
Staw kolanowy
  • artroskopia kolana
  • osteotomia guzowatości
  • szycie łąkotki
  • przeszczep łąkotki
  • rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego (rekonstrukcja ACL)
  • rekonstrukcja więzadła bocznego (rekonstrukcja LCL)
  • rekonstrukcja więzadła przyśrodkowego (rekolstrukcja LCM)
  • rekonstrukcja więzadła rzepki
  • endoprotezoplastyka stawu kolanowego
Staw skokowy
  • artroskopia stawu skokowego
  • odbarczenie i rekonstrukcja ścięgna Achillesa
  • rekonstrukcja więzadeł bocznych
Staw barkowy
  • artroskopia barku
  • rekonstrukcja stawu obojczykowo-barkowego
  • niestabilność op. Bencarta
Staw łokciowy
  • artroskopia łokcia
  • odbarczenie łokcia tenisisty/golfisty
Nadgarstek
  • odbarczenie zespołu kanału nadgarstka
  • przykurcz Dupuytrena
  • zespół nerwu łokciowego
  • entezopatie
  • uszkodzenie ścięgien i nerwów obwodowych
Stopa
  • paluch koślawy (hallux), palce młotkowate, szponiaste
  • ostrogi piętowe, kostki dodatkowe
Biodro
  • endoprotezoplastyka całkowita stawu biodrowego

ARTROSKOPIA

    Nazywana jest małoinwazyjną metodą leczenia stawów. Polega na wprowadzeniu światłowodu poprzez niewielkie nacięcia w okolicy stawu. Chirurg takim sposobem może dokładnie znaleźć uszkodzenie i wykonać stosowne leczenie.
Przed zabiegiem
  • konieczny jest wywiad z pacjentem oraz oględziny
  • wykonujemy RTG stawu, USG stawu lub MRI (rezonans magnetyczny)
  • badanie laboratoryjne
Zabieg
Chirurg wykonuje małe nacięcie w okolicach stawu. Następnie wprowadza optykę i instrumenty chirurgiczne którymi wykonuje się zabieg.

Przykłady wykonywanych zabiegów:
  • Leczenie uszkodzonych łąkotek(szycie)
  • Usunięcie uszkodzonych łąkotek
  • Rekonstrukcja ACL
  • Wycięcie błony maziowej
  • Leczenie uszkodzeń stożka rotatorów
  • Leczenie zespołu cieśni nadgarstka
  • Leczenie zespołu rowka nerwu łokciowego
Powikłania
  • Na szczęście spotykane są bardzo rzadko
  • Czasami może dojść do zapalenia stawu, zapalenia żył, obrzęku lub krwawienia w stawie, uszkodzenia naczyń lub nerwów.
  • Średnio statystycznie powikłania obserwujemy mniej niż u 1% wykonywanych zabiegów.

Do dyspozycji mamy nowocześnie wyposażone sale operacyjne oraz kameralne sale dla pacjentów z własnym zapleczem sanitarnym. Fachowy i serdeczny personel zapewnia pacjentom komfort i poczucie bezpieczeństwa w czasie pobytu w Humana Medica Omeda Sp. z o.o.

Zabiegi artroskopowe wykonujemy również w ramach kontraktu z NFZ.

REKONSTRUKCJA WIĘZADEŁ KRZYŻOWYCH

Opis
Rekonstrukcja więzadeł krzyżowych przednich z użyciem przeszczepów własnych ścięgien zginaczy
(półścięgnistego i smukłego).


Więzadło krzyżowe przednie jest bardzo ważną strukturą anatomiczną wewnątrzstawową kolana, która ulega bardzo często uszkodzeniom urazowym. Wymaga bezwzględnego leczenia operacyjnego, gdyż uważa się że koniec więzadła krzyżowego stanowi początek przyśpieszonej degradacji kolana. Dzięki metodom artroskopowym unika się dużych uszkodzeń tkanek okołooperacyjnych, W Humana Medica Omeda dysponujemy możliwościami operacji rekonstrukcyjnych. Stosujemy systemy STRYKER i POSITION Aesculap. Przy operacji wykorzystujemy również przeszczepy własne ścięgien pacjenta.

Obecnie najczęściej operuje się artroskopowo ze względu na to że tym sposobem unika się dużych uszkodzeń tkanek okołooperacyjnych, minimalne defekty kosmetyczne czynnościowe związane z takim postępowaniem oraz nowoczesne sposoby i systemy kotwiczenia powodują możliwość szybkiego podjęcia rehabilitacji i w rezultacie szybkiego powrotu do zdrowia.W naszej klinice dysponujemy pełną gamą możliwości operacyjnych rekonstrukcyjnych. Stosujemy systemy STRYKER, POSITION Aesculap i operujemy najczęściej z użyciem przeszczepów własnych ścięgien w przekonaniu, że metoda ta jest bardziej fizjologiczna i nie dająca powikłań pooperacyjnych związanych z dolegliwościami po pobraniu przeszczepów .

Postępowanie pooperacyjne jest skrócone, rehabilitacja efektywna, co prowadzi u każdego pacjenta do powrotu funkcji kolana przeciętnie po 3 miesiącach pozwalająca na podjęcie pracy zawodowej, a po 10 miesiącach aktywności sportowej.

Prawidłowo przeprowadzona operacja, nie powikłana to tylko 50% sukcesu. Na drugie 50% składa się efektywna rehabilitacja wymagająca dobrego zaplecza sprzętowego i najwyższych umiejętności. Skojarzenie tych wszystkich czynników synchronizowanych z odpowiednim wejściem w odpowiednim czasie gwarantuje sukces. My mamy takie możliwości oraz posiadamy doświadczenie w postaci kilkuset operacji wykonanych na przestrzeni ostatnich lat.

W naszej klinice dysponujemy możliwościami operacji naprawczych chrząstki, szycia łąkotek oraz rekonstrukcji więzadeł. Dysponujemy również możliwościami operacji artroskopowych innych stawów takich jak: staw barkowy, staw łokciowy, staw goleniowo-skokowy, staw nadgarstkowy. Przy takich możliwościach jest możliwe leczenie wielu schorzeń, które w świecie medycyny konserwatywnej są uważane za nie do wyleczenia.

Doświadczenie, nowoczesne technologie,ułatwiają prawidłową taktykę operacyjną, a połączenie z efektywną rehabilitacją stanowi klucz do skutecznej medycyny.

PALEC MŁOTKOWATY

Opis
Palec młotkowaty powstaje w wyniku zniekształceniu palca stopy, które polega na jego uniesieniu i zgięciu przez co zaczyna wyglądać jak szpon. Najczęściej taka deformacja powstaje na drugim palcu, ale może spotkać to także nasze inne palce, które zawijają się i ścisło przylegają, a na ich szczytach tworzą się twarde nagniotki, które chronią kość przed trwałym drażnieniem przez nasze obuwie. Jednak często prowadzą one do silnego bólu.

Najczęstszą przyczyną powstania palca młotkowatego jest źle dopasowane obuwie, zwłaszcza te na wysokim obcasie. Palce młotkowate mogą być też wynikową chorób mięśni i nerwów, takich jak cukrzyca, niektórych chorób neurologicznych, czy udaru mózgowego. Niekiedy przyczyną mogą być zmiany anatomiczne. Często w parze z palcami młotkowatymi występują zapalenia stawów, odciski i otyłość.

Palec młotkowaty lekarz stwierdza na podstawie oględzin, lecz przyczyny ich powstania niekiedy bardzo ciężko ustalić. Ortopeda może chcieć obejrzeć nasze obuwie, które najczęściej nosimy, bo to ono może być czynnikiem naszych dolegliwości.
Leczenie
Palce młotkowate można leczyć farmakologicznie. Leczenie to ma na celu wyeliminowanie bólu stóp. Jeśli lekarz stwierdzi, że przyczyną powstania palca młotkowatego jest nasz nieprawidłowy chód może nam przepisać wkładki ortopedyczne. Mają one za zadanie zmniejszyć ucisk na palce.

Czasami może okazać się, że najlepszym rozwiązaniem dla nas będzie zabieg operacyjny. W znieczuleniu lekarz przecina ścięgna palca, co powoduje jego rozluźnienie. W procesie gojenia końce ścięgien na nowo się łączą i wydłużają ścięgno, a palec dzięki temu się prostuje. W cięższych przypadkach nieduża część kości śródstopia zostaje usunięta.

Powrót do zdrowia po takim zabiegu zajmuje około tygodnia. W tym czasie nie należy obciążać operowanej kończyny.

PALUCH KOŚLAWY - HALUKSY

Opis
Deformacja stopy najczęściej powstaje u kobiet, które noszą wysokie i ciasne szpilki. Widoczna jest gołym okiem, przez co jest kompleksem wielu pań. W naszej klinice oferujemy państwu usunięcie halluksów metodą chirurgiczną.

Na powstanie koślawego palucha składa się kilka czynników. Do tych najczęstszych należą:
  • dziedziczna słabość stawów,
  • czy źle dobrane obuwie.

Aby stwierdzić zapalanie kaletki stawu śródstopno-paliczkowego dużego palca może wystarczyć samo badanie fizyczne. Czasami jednak dla potwierdzenia diagnozy stosuje się badania radiologiczne, które pozwoli określić stopień zniekształcenia.



Zabiegi są wykonywane w ramach kontraktu z NFZ, a także jako usługi komercyjne.

Przed zabiegiem
  • konsultacja ze specjalistą celem przeprowadzenia wywiadu odnośnie ogólnego stanu zdrowia, oraz omówienia okoliczności i czasu powstania deformacji stopy
  • badanie krwi
  • zdjęcie RTG stopy
  • w przygotowaniu przedoperacyjnym pacjenta może zachodzić konieczność wykonania konsultacji u innych specjalistów
Zabieg
Sam zabieg trwa od 45min do 1 godz.

Pacjent zgłasza się w dniu zabiegu ze wszystkimi dokumentami. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu,który jest dobierany w zależności od stanu zdrowia chorego. Stopy najczęściej operuje się w znieczuleniu przewodowym.
Powikłania
Jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego zagrożenia te obejmują możliwość zakrzepicy, zatorowość, krwawienie, infekcje i zaburzenia gojenia ran.
Śruby lub druty, które są stosowane do stabilizacji mogą zostać usunięte w warunkach ambulatoryjnych lub szpitalnych.
Po zabiegu
Proces gojenia trwa zwykle od trzech do sześciu tygodni. W tym czasie nie powinniśmy zbytnio obciążać naszej operowanej stopy. Do normalnych zajęć możemy wrócić już po kilku dniach, lecz pamiętając o nie forsowaniu stopy. Zdjęcia RTG zapewniają precyzyjną informację na temat przebiegu gojenia.
Wszystkie techniki leczenia operacyjnego korygujące deformację koślawą palucha (hallux'y) które stosujemy dają możliwość szybkiego szybkiego uruchomienia pacjenta oraz możliwość chodzenia z obciążeniem operowanej kończyny w obuwiu "hallux'owym, który znacznie zmniejsza ryzyko zakrzepicy.

Normalne buty mogą być noszone po około 11 tygodni od zabiegu. Pooperacyjne ćwiczenia mogą mieć zasadnicze znaczenie dla odzyskania równowagi mięśniowej, siły i stabilności stawów.

PALUCH SZTYWNY (hallux rigidus)

Opis
Jest to choroba polegająca na ograniczeniu zgięcia grzbietowego w stawie śródstopno-palcowym palucha.

Ograniczenie to wiąże się z dolegliwościami bólowymi, obrzękiem, stanem zapalnym. Choroba ta rozwija się na ogół po 50 roku życia, nieco częściej u mężczyzn. Rzadko może jej towarzyszyć występowanie palucha koślawego.

Paluch sztywny jest najczęściej spowodowany zaistniałym w przeszłości urazem. Może to być zarówno pojedynczy uraz dotyczący tego stawu, jak również liczne mikrourazy (na przykład u sportowców). Innymi przyczynami palucha sztywnego mogą być predyspozycje rodzinne oraz kształt głowy I kości śródstopia – trójkątny lub płaski kształt powierzchni stawowej sprzyjają rozwinięciu się palucha sztywnego.

Istotą choroby są postępujące zmiany zwyrodnieniowe chrząstki stawowej. Prowadzą one do stanu zapalnego w obrębie stawu, przerostu błony maziowej (jest to wewnętrzna warstwa torebki stawowej). W dalszych fazach choroby pojawiają się osteofity (wyrośla kostne) na głowie I kości śródstopia, głównie na jej grzbiecie, rzadziej po stronie przyśrodkowej i bocznej. Osteofity mogą również tworzyć się na podstawie paliczka bliższego palucha.

Osteofity uformowane na grzbietowej części głowy I kości śródstopia konfliktują się z podstawą paliczka w czasie zgięcia grzbietowego powodując ograniczenie tego ruchu oraz dolegliwości bólowe. Ból może też być wywoływany przez konflikt osteofitów z ciasnym obuwiem.
Objawy palucha sztywnego
  • ograniczenie ruchomości,
  • obrzęk i zaczerwienienie stawu,
  • dolegliwości bólowe,
  • czasem zniekształcenie stawu związane z obecnością osteofitów.

Na zdjęciach rentgenowskich widoczne jest przede wszystkim zwężenie szpary stawowej związanie z ubytkiem chrząstki stawowej oraz obecność osteofitów.

Leczenie palucha sztywnego
Leczenie palucha sztywnego zależy od stopnia:
  • zaawansowania zmian,
  • dolegliwości bólowych,
  • aktywności pacjenta.

W przypadkach mniej zaawansowanych dobre efekty może przynieść leczenie nie operacyjne. Zastosowanie leków przeciwzapalnych (np. diclofenak, ketoprofen, ibuprofen) i zabiegów rehabilitacyjnych, które co prawda nie poprawiają zakresu ruchomości ale mogą skutecznie zlikwidować stan zapalny i dolegliwości bólowe. Ulgę może również przynieść stosowanie odpowiedniego obuwia o twardej podeszwie, co zmniejsza zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-palcowym. Wskazane jest również aby obuwie było elastyczne oraz obszerne, aby nie powodować konfliktu z osteofitami.

W przypadku braku poprawy, a także w przypadkach bardziej zaawansowanych konieczne jest leczenie operacyjne. Tutaj również rodzaj operacji zależy od stopnia zaawansowania choroby, a także od stopnia aktywności pacjenta.

PŁASKOTOPIE

Opis
Płaskostopie polega na tym, że łuk podłużny stopy spłaszczony jest tak, że cała stopa oparta jest na podłożu.

Płaskostopie mamy wszyscy we wczesnym dzieciństwie, kiedy ten łuk wypełnia tłuszcz. W momencie, gdy wiązadła stopy stają się mocniejsze, zaczyna się wykształcanie łuku.

Właściwy stan jest wtedy, gdy postawimy mokrą stopę na płaskiej powierzchni, a odciśnięty ślad będzie nam ukazywał pustą przestrzeń pomiędzy piętą a kłębem stopy. Możliwy jest zarys łączący piętę z kłębem po zewnętrznej krawędzi stopy.

Jeśli mamy płaskostopie tej przestrzeni pustej nie będzie. Stopa płaska, ale z giętym łukiem raczej nie stwarza problemów, które zaczynają się w strukturalnym płaskostopiu. W takim przypadku z powodu złego uszeregowania kości stopy, kiedy łuk stopy nie istnieje mogą powstać trudności w chodzeniu. Te upośledzenia zazwyczaj ujawniają się pomiędzy 8 a 16 rokiem życia.
Leczenie
W wielu przypadkach płaskostopie nie wymaga leczenia. Lecz niektóre stany patologiczne, do których doprowadziły zaniedbania w dzieciństwie, mogą wymagać korekty chirurgicznej. Tak samo w przypadku, gdy płaskostopie spowodowane jest niewłaściwym ustawieniem kości lub ich nieprawidłowym rozrostem konieczna jest operacja.

Najlepszym sposobem walki z płaskostopiem są ćwiczenia. Nie są one męczące, ale musimy wykonywać je regularnie.
  • Podnoszenie palcami woreczków z grochem,
  • turlanie piłeczki,
  • chodzenie na zewnętrznych krawędziach

to tylko niektóre z nich. Nie bójmy się chodzenia boso po trawie, czy piasku.

W zaawansowanym płaskostopiu możemy zastosować wkładki ortopedyczne, najlepiej po konsultacji z lekarzem. Źle dobrane wkładki mogą wręcz zaszkodzić naszym stopom. Czasami może okazać się, że nieodzowne będzie noszenie specjalnego obuwia ortopedycznego. Leczenie płaskostopia może wspomóc kinezyterapia.

Na obniżenie łuków stopy ma wpływ otyłość, złamania, zapalenia stawów, oraz zajęcia wymagające wielogodzinnego stania. Zwróćmy też uwagę na obuwie, w którym chodzimy. Powinno być wygodne, nie ze ciasne, a najlepiej o centymetr dłuższe od naszej stopy, z szerszymi czubkami i wyprofilowaną wkładką.

ZESPÓŁ KANAŁU NADGARSTKA

Opis
Jest to najczęściej spotykana postać uszkodzenia nerwu pośrodkowego. Przyczyną jest ucisk nerwu pod troczkiem zginaczy, bez działania dodatkowych sił zewnętrznych. Schorzenie to występuje dziesięciokrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Statystycznie na 100tys mieszkańców przypada 99 przypadków rocznie.

Przyczyną są najczęściej zmiany przeciążeniowe nadgarstka spowodowane cywilizacyjnym następstwem zmiany trybu życia(częste posługiwanie się komputerem, praca przy klawiaturze). Inne przyczyny to przebyte np. złamanie nasady dalszej k. promieniowej, w efekcie którego dochodzi do zwiększenia objętości ścian kostnych kanału nadgarstka co powoduje uporczywe dolegliwości.

W około 10% przypadków ciasnota spowodowana jest przerostem tkanki łącznej w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawu, praktycznie rzecz biorąc każdy chory na RZS może się liczyć z wystąpieniem tej choroby. Istnieje cały inny szereg czynników, które również mogą spowodować istnienie tej choroby. Może się to zdarzyć np. po ukąszeniu owada albo żmii. Dolegliwości tym spowodowane, są bardzo uporczywe i bardzo dotkliwe, pacjenci budzą się w nocy najczęściej kilka godzin po uśnięciu z powodu rozlanego uczucia obrzęku i parestezji całej ręki, palce są sztywne i odczuwane jako obrzęknięte. Pacjenci potrząsają i masują rękę, często wstając z łóżka, i odczuwają poprawę. Jednak dolegliwości mogą wielokrotnie powtarzać się w nocy mogą mieć również charakter nietypowy z promieniowaniem do ramienia, barku a nawet szyi. Rano ręka jest drętwa, sztywna, a pierwsze czynności w ciągu dnia, mycie i ubieranie się są przez około godzinę utrudnione. Pacjenci mają coraz więcej problemów z wykonywaniem prac precyzyjnych np. szycia, zauważają zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia, również występują objawy naczynio-ruchowe tzw. RAYNAUD.

METATARSALGIA

Opis

To określenie dolegliwości bólowych okolicy podeszwowej głów kości śródstopia. Nie jest to jedna, określona choroba ani grupa chorób, ale wspólna cecha wielu procesów patologicznych, takich jak:

  • płaskostopie poprzeczne,
  • podwichnięcie,
  • zwichnięcie,
  • proces zapalny w obrębie stawów śródstopno-paliczkowych, nieprawidłowa budowa anatomiczna głów kości śródstopia oraz całego przodostopia (np. zbyt długie kości śródstopia, nadmierna ruchomość stawu klinowato-śródstopnego I),
  • choroby dermatologiczne,
  • schorzenia ogólnoustrojowe.

Najczęściej współistnieje z paluchem koślawym i palcami młotkowatymi.

Objawy
Podstawowym objawem jest ból okolicy podeszwowej stopy.
W większości przypadków występują również modzele pod głowami kości śródstopia.
Leczenie

W początkowych etapach leczenie jest objawowe i wspólne bez względu na przyczynę. Ma ono na celu odciążenie okolicy, w której występują dolegliwości bólowe. Można uczynić to poprzez stosowanie:

  • specjalnego wyprofilowanego obuwia,
  • wkładek ortopedycznych z pelotą metatarsalną,
  • samych pelot metatarsalnych powodujących częściowe odtworzenie łuku poprzecznego stopy.
Dodatkowo stan zapalny okolicy głowy kości śródstopia można nieco zmniejszyć poprzez stosowanie leków przeciwzapalnych oraz rehabilitacji.
PAMIĘTAJ!
Zakazane jest noszenie obuwia na wysokim obcasie oraz mokasynów i ciasnych butów z wąskim czubkiem.
Z czasem powyższe leczenie staje się nieskuteczne i konieczne jest wykonanie operacji, której rodzaj i zakres zależą od stopnia zniekształcenia oraz przyczyn jego powstania.

CHOROBA MORTONA

Opis
Spotykane inne nazwy: nerwiak Mortona, neuralgia Mortona, nerwiak międzypalcowy.
Jest to choroba objawiająca się dolegliwościami bólowymi ze strony nerwu podeszwowego wspólnego palców.

Nazwa „nerwiak” jest myląca oznacza ona bowiem niezłośliwy nowotwór nerwu obwodowego pod postacią niewielkiego czerwono-brunatnego guzka. W przypadku choroby Mortona prawdziwy nerwiak nerwu podeszwowego wspólnego palców występuje niezwykle rzadko, najczęściej mamy do czynienia z podrażnieniem nerwu. W efekcie tego nieraz dochodzi w obrębie nerwu do zmian zapalnych lub zwyrodnieniowych. Tak więc nazwa nerwiak nie jest poprawna lecz mocno zadomowiła się w umysłach zarówno pacjentów jak i ortopedów.
Nerw podeszwowy wspólny palców
Czym jest nerw podeszwowy wspólny palców? Nerw piszczelowy jest jednym z trzech głównych pni nerwowych w obrębie podudzia. Poniżej kostki przyśrodkowej dzieli się na nerw podeszwowy przyśrodkowy i nerw podeszwowy boczny. Nerw podeszwowy przyśrodkowy dzieli się na nerw właściwy przyśrodkowy unerwiający przyśrodkową część palucha oraz na nerwy podeszwowe wspólne palców idące do przestrzeni międzypalcowej pierwszej do trzeciej. Następnie dzielą się one na nerwy podeszwowe właściwe palców unerwiające czuciowo podeszwową stronę palców. Nerw podeszwowy boczny oddaje nerw podeszwowy wspólny palców do czwartej przestrzeni międzypalcowej oraz nerw właściwy boczny unerwiający boczną część palca V.
Objawy neuralgii Mortona
Choroba Mortona prawie zawsze dotyczy II i III przestrzeni międzypalcowej tj. pomiędzy palcem II i III oraz palcem III i IV. Neuralgia Mortona występuje częściej u kobiet, na ogół po 50 roku życia. Objawem neuralgii Mortona jest ból zlokalizowany po podeszwowej stronie przestrzeni międzypalcowej, na ogół na wysokości głów kości śródstopia (okolica podstawy palców). Ból ten często ma charakter palący, piekący. Często promieniuje on do palców, rzadziej w kierunku stawu skokowego. Ból ten najczęściej pojawia się przy chodzeniu, maleje lub znika po odpoczynku. Zwykle występuje podczas noszenia butów z wąskim noskiem.

Przyczyny choroby nie są do końca jasne i nie zawsze udaje się je ustalić. Jedną z najczęstszych jest uraz tej okolicy. Inną przyczyną może być chodzenie na wysokich obcasach. W takim obuwiu palce ustawiają się w zgięciu grzbietowym, co powoduje pociąganie nerwu. Czasami początek choroby jest związany z innymi zmianami w tej okolicy np. z występowaniem ganglionu (guzka wypełnionego galaretowatą treścią, często mającego kontakt ze stawem) uciskającego nerw.
Rozpoznanie choroby Mortona
Rozpoznanie choroby opiera się przede wszystkim na dokładnym zbadaniu stopy. Pomocny jest test Muldera polegający na poprzecznym ściśnięciu stopy, co wywołuje ból. Wbrew utartym opiniom badanie rezonansu magnetycznego (MRI) lub USG rzadko pomaga w postawieniu diagnozy.

Leczenie neuralgii Mortona na początku jest nieoperacyjne – stosuje się leki przeciwzapalne, rehabilitację, zmianę obuwia na miękkie, obszerne, na płaskim obcasie. Można zastosować miejscowe wstrzyknięcie sterydu (tzw. blokada). W przypadku braku poprawy stosuje się chirurgiczne wycięcie nerwu. Testowane są również inne metody leczenia np. trwałe uszkodzenie nerwu poprzez podanie miejscowe pod kontrolą USG roztworu alkoholu.

ENDOPROTEZOPLASTYKA BIODRA

Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego
Najczęstszym problemem zdrowotnym biodra jest jego zwyrodnienie. Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego (koksatroza) to stopniowa destrukcja chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, torebki stawowej i innych tkanek tworzących staw. Chrząstka traci swoje właściwości amortyzujące i zmniejszające tarcie powierzchni stawowych. Na powierzchni głowy kości udowej oraz obrzeżach panewki stawowej powstają wyrośla kostne (osteofity), które dodatkowo ograniczają ruch oraz powodują dalszą przyspieszoną destrukcję powierzchni stawowych.

    Zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego można podzielić na:
  • pierwotne lub idiopatyczne
  • wtórne
Etiologia koksartrozy pierwotnej nie jest znana. Przypuszcza się, że przyczyną mogą zaburzenia metaboliczne chrzastki stawowej lub zmiany w składzie płynu stawowego, które upośledzają odżywianie chrząstki oraz nadmierne obciążenia stawu w przypadkach znacznej nadwagi lub pracy fizycznej. Mikrourazy związane z przeciążeniami mogą prowadzić do złamań beleczek kostnych w warstwie podchrzęstnej i tym samym zapoczątkować rozwój zmian destrukcyjnych.

    Koksartroza wtórna jest spowodowana istniejącymi wcześniej czynnikami:
  • wrodzona dysplazja stawu biodrowego z niedorozwojem panewki, zniekształceniem głowy kości udowej, nadmierna koślawością i antetorsją szyjki kości udowej oraz dysproporcją między wielkością głowy i panewki
  • zaburzeniami nabytymi w okresie wzrostowo-rozwojowym takimi jak choroba Perthesa, młodzieńcze złuszczenie głowy kości udowej
  • zmianami urazowymi np. złamaniami w obrębie panewki i bliższego końca kości udowej
  • zaburzeniami odżywczymi głowy kości udowej prowadzącymi do rozwoju koksartrozy niedokrwiennej (ischemicznej)
  • zaburzeniami metabolicznymi, osteoporozą oraz chorobami układowymi
Do grupy wtórnych zmian destrukcyjnych stawu biodrowego należą również zmiany w przebiegu chorób zapalnych układu kostno-stawowego takich jak reumatoidalne zapalenie stawów (rzs) oraz zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zzsk). Wtórne zmiany zwyrodnieniowe mogą ujawnić się nawet po kilku latach od zadziałania czynnika uszkadzającego.
Objawy kliniczne
Początkowe objawy zajęcia stawu biodrowego są zwykle dyskretne i niezbyt charakterystyczne. Objawiają się osłabieniem kończyny, zmniejszeniem wydolności chodu, niekiedy bólami stawu kolanowego. Dolegliwości bólowe biodra mogą pojawić się później i występują początkowo po wysiłku i dłuższym chodzeniu, zaś zmniejszają się po wypoczynku. Niekiedy momentem początkowym dolegliwości jest banalny uraz np. złe stąpnięcie, upadek, skręcenie. Dolegliwościom bólowym towarzyszy postępujące ograniczenie ruchu, w pierwszej kolejności rotacji wewnętrznej, później odwiedzenia. Najdłużej zachowany jest ruch zgięcia. Wraz z progresją zmian zwyrodnieniowych nasilają się dolegliwości bólowe. W najbardziej zaawansowanych przypadkach występują bóle spoczynkowe i nocne, często słabo reagując na niesterydowe leki przeciwzapalne. W tej fazie choroby chodzenie jest bardzo utrudnione, chory używa 1lub 2 kul łokciowych, pogłębia się przykurcz zgieciowo-przywiedzeniowy, zaś kończyna staje się czynnościowo skrócona i ustawiona w nadmiernej rotacji zewnętrznej. Dolegliwości i konieczność oszczędzania kończyny prowadzą do zaników mięśniowych uda i obręczy biodrowej.
Leczenie
Metody leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego zależą od stopnia zaawansowania procesu chorobowego, reakcji chorego na ból i związane z chorobą ograniczenia czynności życia codziennego oraz wieku i ogólnego stanu zdrowia. W leczeniu obowiązuje zasada postępowania kompleksowego, które obejmuje profilaktykę, leczenie zachowawcze oraz leczenie operacyjne.

Wczesne wykrywanie i leczenie wrodzonej dysplazji stawów biodrowych oraz innych nieprawidłowości w obrębie stawu biodrowego praktycznie zapobiega rozwojowi koksartrozy dysplastycznej. U osób dorosłych wskazany jest racjonalny tryb życia, utrzymanie prawidłowej wagi ciała, leczenie zaburzeń metabolicznych kości, profilaktyka osteoporozy, leczenie chorób zapalnych stawów, zmiana charakteru pracy w przypadku pojawienia się pierwszych objawów klinicznych.

Leczenie zachowawcze to połączenie leczenia farmakologicznego, rehabilitacyjnego i fizykoterapeutycznego oraz zaopatrzenia ortopedycznego.

Bój jest dominującym objawem choroby, stąd też stosowanie miejscowo lub ogólnie niesterydowych leków przeciwzapalnych pozwala złagodzić odczuwane dolegliwości. Inne stosowane środki farmakologiczne jak glikokortykosteroidy czy leki immunosupresyjne stosowane są w przypadkach chorób zapalnych, których skutkiem jest zajęcie i zmiany destrukcyjne stawu biodrowego.

Postępowanie rehabilitacyjne jest nieodłączną częścią kompleksowego leczenia chorego z koksartrozą. Obejmuje leczenie ruchem (kinezyterapia), którego celem jest utrzymanie jak najdłużej w dobrym stanie czynnościowym układu mięśniowego, masaże (klasyczne lub podwodne) oraz zabiegi fizykoterapeutyczne
Leczenie operacyjne
Leczenie operacyjne choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego obejmuje osteotomie, usztywnienie stawu oraz endoprotezoplastykę. Dwie pierwsze metody stosowane są coraz rzadziej i tylko w wybranych przypadkach. Wraz z dynamicznym rozwojem endoprotezoplastyki jaki datuje się od lat 60-tych XX wieku, ta metoda leczenia jest najczęściej stosowana w przypadkach dużego stopnia zaawansowania zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego.

Stosowane obecnie endoprotezy stawu biodrowego w zależności od sposobu związania z podłożem kostnym można podzielić na cementowe, bezcementowe oraz hybrydowe.

W skład endoprotezy cementowej wchodzą następujące elementy: polietylenowa panewka, metalowy trzpień oraz metalowa lub ceramiczna głowa. W endoprotezie bezcementowej panewka z reguły składa się z części metalowej i wkładki polietylenowej. Waga wszystkich składowych implantu waha się od 400-500g.

Głowa endoprotezy
Stosowane są głowy metalowe lub ceramiczne. Ceramika to tlenki metali. Stosowane są 2 typy ceramiki oparte na aluminium i cyrkonie. Metalowa głowa ściera polietylen panewki ok. 0,1mm w ciągu roku zaś głowa ceramiczna poniżej 0,1mm. Jedynym mankamentem ceramicznej głowy jest możliwość pęknięcia, co zdarza się jednak bardzo rzadko. Szybkość ścierania jest zmienna i zależy od wagi pacjenta, jego trybu życia oraz samego polietylenu.

Panewka
W endoprotezach cementowych stanowi 1 sferyczny, polietylenowy element osadzany na cemencie kostnym. W endoprotezach bezcementowych składa się z 2 elementów: części zewnętrznej, metalowej oraz wewnętrznej wkładki polietylenowej. Część metalowa ma kształt sferyczny lub stożkowaty i jest wkręcana do kości panewki lub wbijana do przygotowanego łoża ("pressfit") z możliwością dodatkowego przymocowania 1 lub kilkoma śrubami. Wewnętrzna część wkładki polietylenowej może być metalowa, co dodatkowo zwiększa wytrzymałość na ścieranie.

Trzpieńv Wykonany jest podobnie jak zewnętrzna część panewki z metalu . W zależności od typu endoprotezy są to stopy chromowo-kobaltowe, tytanowo-molibdenowe, tytanowe. Powierzchnia trzpienia jest posiada w całości lub częściowo porowatą powierzchnię ułatwiającą przerost kostniną i wpływającą na lepsze i trwalsze osadzenie. W niektórych typach endoprotez bezcementowych trzpień pokryty jest porowatą warstwą hydoksyapatytu czyli materiału zbliżonego składem chemicznym do kości.

Cement kostny
Jest to metylo metacrylat, który w egzotermicznym procesie polimeryzacji zastyga i daje mocne połączenie elementów endoprotezy z kością.
Typowy przebieg leczenia operacyjnego
Zabieg endoprotezoplastyki stawu biodrowego przeprowadza się najczęściej w znieczuleniu przewodowym. W dniu zabiegu chory otrzymuje osłonę antybiotykową oraz profilaktykę p-zakrzepową w postaci heparyny niskocząsteczkowej. Ze względu na utratę krwi w czasie zabiegu oraz w okresie okołooperacyjnym konieczne jest przetoczenie krwi. W 1 dobie po zabiegu stosowane są ćwiczenia izometryczne, oddechowe oraz próba pionizacji. Ćwiczenia są stopniowo rozszerzane, a wkrótkim czasie możliwe jest rozpoczęcie chodzenia z lekkim obciążaniem operowanej kończyny dolnej.

Po opanowaniu chodzenia za pomocą 2 kul łokciowych możliwe jest opuszczenie szpitala i dalsza kontynuacja ćwiczeń wg. wzorów szpitalnych w warunkach domowych. Po 6 tygodniach przy prawidłowym przebiegu rehabilitacji, prawidłowym obrazie radiologicznym można rozpocząć chodzenia za pomocą 1kuli łokciowej Późniejsze zalecenia dostosowane są indywidualnie do każdego chorego i zależą od takich czynników jak: ogólna sprawność i wiek chorego, zajęcie procesem chorobowym innych stawów, waga ciała i inne.

Generalna zasada po endprotezoplastyce stawu biodrowego to zachowanie zdrowego rozsądku i niedopuszczanie do nadmiernego przeciążania operowanego stawu. Zalecane są systematyczne ćwiczenia, spacery i pływanie. W czasie pływania należy zwracać uwagę na spokojną i ostrożną pracę nóg. Możliwość korzystania z tego rodzaju aktywności ruchowej zależy oczywiście od ogólnej sprawności i umiejętności chorego. Większą swobodę w doborze zajęć sportowych mają młodsi pacjenci po endoprotezoplastyce bezcementowej.

ENDOPROTEZOPLASTYKA KOLANA

Opis
Zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające nazywane też chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych są zespołem chorobowym polegającym na zużyciu się i zwyrodnieniu tkanek tworzących staw. Zmiany te zachodzą zazwyczaj w sposób powolny lecz stale postępujący i prowadzą do bólów, stopniowego zaniku mięśni, ograniczenia zakresu ruchu stawu, czasami przykurczów bądź usztywnień.

    Wyróżnia się dwie zasadnicze grupy przyczyn choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych:
  • pierwotne czyli samoistne
  • wtórne - wywołane uprzednio przebytą chorobą stawu lub kończyny lub chorobą ogólną
Zmiany pierwotne
Ruchy i przeciążenia występujące w warunkach normalnej, codziennej pracy stawu doprowadzają po pewnym czasie do jego stopniowego zużycia. Stopień tego zużycia może się różnić w zależności od wieku, aktywności człowieka, jego masy ciała. Przypuszcza się też, że przyczyną zapoczątkowującą zwyrodnienie chrząstki stawowej jest jej wrodzona niedomoga lub zmiany w składzie i właściwościach płynu stawowego, który wypełnia staw i odżywia jego chrząstkę.

Zmiany wtórne
Zmiany chorobowe toczące się w stawie kolanowym lub dotyczące kończyny dolnej czy też całego organizmu mogą doprowadzić do zmian w obrębie tkanek tworzących staw i zapoczątkować powstanie i stopniowe narastanie zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających. Do chorób wywołujących zmiany zwyrodnieniowe należą:
  • wrodzone niedorozwoje i zniekształcenia stawu (odchylenia od prawidłowego kształtu krzywizn kłykci kości udowych lub niewłaściwy układ aparatu prostującego kolano prowadzący do nawykowego zwąchania rzepki)
  • zapalenia stawu i jego okolicy ( np. noworodkowe ropne, gruźlicze, reumatoidalne)
  • choroby nasad kości długich tworzących staw kolanowy (udowa i piszczelowa) - choroby chrząstki, zaburzenia wzrostowo- rozwojowe
  • urazy - jednorazowy większy (złamania śródstawowe lub przystawowe, złamania odległe i wygojone w nieprawidłowym ustawieniu powodujące zaburzenie osi kończyny, mechaniki chodu ), powtarzające się, wielokrotne mniejsze urazy ( skręcenia, zwichnięcia, urazy tkanek miękkich tworzących staw kolanowy i stanowiących o jego stabilności i prawidłowej mechanice jak uszkodzenia więzadeł, łąkotek; nadmierne przeciążenia - np. wyczynowi sportowcy).
  • zmiany w stawach wywołane chorobą ośrodkowego układu nerwowego ( mózgowe porażenie dziecięce, porażenia połowicze po udarach mózgu, u chorych na jamistość rdzenia, kiłę).
Przebieg choroby zwyrodnieniowej - "obraz w stawie"
Zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające zaczynają się obrzękiem i wzmożonym unaczynieniem błony maziowej wyścielającej od środka torebkę stawu. Błona maziowa i torba stawowa stopniowo ulega przerostowi, pogrubieniu i zbliznowaceniu. Występują zmiany właściwości płynu stawowego. Chrząstka stawowa cieńczeje, traci elastyczność, stopniowo zanika, pod wpływem tarcia pojawiają się jej miejscowe ubytki odsłaniające niczym nie chronioną kość. W późniejszym okresie na granicy błony maziowej i chrząstki czyli na krawędziach powierzchni stawowych piszczeli i uda tworzą się wyrośla chrzęstne później kostniejące. Nie chroniona chrząstką stawową tkanka kostna nie wytrzymuje bezpośredniego ucisku i ulega degeneracji i obumieraniu. W wyniku tych zmian w miejscu największego obciążenia dochodzi do wytworzenia ubytków kostnych. W jamie stawowej lub jej okolicy dochodzi do tworzenia się tzw. ciał wolnych - tworów chrzęstnych lub chrzęstno-kostnych wytworzonych przez przerośniętą, zdegenerowaną błonę maziową.
Objawy
Pierwszymi objawami zauważanymi przez pacjenta są: ograniczenie ruchomości stawów, osłabienie i uczucie zmęczenia kończyny a dopiero następnie okresowe dolegliwości bólowe zwłaszcza pod dłuższych wysiłkach - obciążeniu. Po wypoczynku pierwsze ruchy w stawie sprawiają trudność i bóle lecz po kilkunastu ruchach wyraźnie się zmniejsza lub ustępuje. Po dłuższym chodzeniu dolegliwości ponownie się nasilają. Miejscowo stwierdza się przeważnie pogrubienie i zniekształcenie obrysów stawu, ograniczenie ruchomości a w zaawansowanych przypadkach utrwalone przykurcze. Podczas ruchów wyczuwa się lub słyszy trzeszczenie ocierających się o siebie powierzchni stawowych.

W miarę upływu czasu choroba postępuje, pojawiają się bóle w okresie spoczynku.

W wielu zaawansowanych przypadkach choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych wraz z nasilaniem zmian w tkankach miękkich tworzących staw pojawiają się (lub nasilają wcześniej istniejące np. pourazowe) zaburzenia jego zwartości, stabilności co przy obciążaniu nogi prowadzi do zaburzenia prawidłowej osi kończyny dolnej. Przy obciążaniu i chodzeniu goleń zagina się względem uda do środka (to częściej spotykana deformacja - szpotawość) bądź na zewnątrz - koślawość. W konsekwencji prowadzi to do dalszego nierównomiernego niszczenia powierzchni stawowych przedziału przyśrodkowego (w szpotawości) , lub bocznego (w koślawości). Sprawność chodu chorego ulega coraz większemu pogorszeniu.
Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych
Leczenie ogólne w chorobie zwyrodnieniowej kolan ma zasadnicze znaczenie w przypadkach mało zaawansowanych – w początkowym stadium choroby ( jak zmniejszenie masy ciała u osób otyłych, wzmacnianie mięśni uda stabilizujących staw kolanowy, leczenie objawów bólowych- okresowe przyjmowanie doustnie leki przeciwbólowo-przeciwzapalnych w okresach zaostrzeń, preparatów zawierających składniki budulcowe chrząstki stawowej – glukozaminę - dla ochrony i odbudowy chrząstki stawowej.

W mniej i średnio zawansowanych przypadkach znaczący wpływ na zmniejszenie dolegliwości bólowych mają zabiegi różne rehabilitacyjne.

U chorych z zawansowanym procesem zwyrodnieniowym stawów kolanowych dla doraźnego zmniejszenia dolegliwości bólowych i wysięku w stawie wykonuje się też kilkukrotne iniekcje dostawowe z preparatów steroidowych – pochodnych hydrokortyzonu. Trzeba jednak podkreślić, że choć preparaty steroidowe okresowo zmniejszają ból i obrzęk nie zatrzymują procesów destrukcji stawu i nie chronią chrząstki stawowej. Ze względu na niekorzystne działanie miejscowe ( osteoporoza) i ogólne (możliwość rozchwiania cukrzycy, nadciśnienia) podawanie preparatów steroidowych należy ograniczyć do kilku iniekcji a następnie zastosować kilkumiesięczną przerwę.
Leczenie operacyjne
W powstawaniu zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających stawów kolanowych szczególną rolę odgrywa wadliwe ustawienie osi kości długich – kości udowej i piszczelowej względem siebie ( koślawość i szpotawość), co prowadzi do zaburzeń w symetrycznym obciążaniu przedziału przyśrodkowego lub bocznego kolana. Dlatego też istotne jest, jeśli to możliwe, wczesne – nim dojdzie do utrwalonych zniszczeń w stawie, korygowanie osi kończyny dolnej.

Operacje korekcyjne osi kończyny dolnej polegają na przecięciu kości udowej lub piszczelowej (lub wycięciu w niej odpowiedniego klina) i ustawieniu w nowej korzystniejszej dla mechaniki stawu pozycji.

Przecięte kości stabilizuje się specjalnymi skoblami lub blaszkami i śrubami, które utrzymują przecięte odłamy w skorygowanej pozycji do czasu pełnego zrostu kostnego.

Endoprotezoplastyka kolana

Współcześnie zasadniczą rolę w leczeniu operacyjnym zawansowanych przypadków choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych mają operacje wszczepienia sztucznego stawu czyli endoprotezy stawu. Zabiegi te polegają na operacyjnym wycięciu zniszczonych powierzchni stawowych kolana, wraz z niewielkimi przylegającymi fragmentami kości udowej i piszczelowej. Na przygotowane, docięte do kształtu implantów końce kości udowej i piszczelowej mocuje się ( aktualnie najczęściej za pomocą cementu kostnego ) implanty – części składowe endoprotezy stawu kolanowego.

Te części składowe to: część piszczelowa i część udowa - zrobione zawsze z metalu, oraz tzw wkładka, która leży na części piszczelowej i jest zrobiona z zaawansowanego technologicznie „plastiku” – polietylenu. Wkładka polietylenowa, która rozdziela części metalowe - udową i piszczelową ma za zadanie zmniejszenie tarcia , zapewnienie pewnego stopnia amortyzacji, a także daje możliwość śródoperacyjnej korekcji zwartości stawu, bo występuje w różnych rozmiarach wysokości.

Zabieg założenia endoprotezy powinien uwolnić pacjenta od bólu, odtworzyć prawidłową oś kończyny, zapewnić zakres ruchomości w kolanie umożliwiający normalne codzienne funkcjonowanie – jak np. chodzenie po schodach.
Rodzaje endoprotez
W zależności od stopnia zniszczenia stawu kolanowego stosuje się różne rodzaje endoprotez.

Endoprotezy jednoprzedziałowe
Zastosowanie tego rodzaju endoprotezy jest możliwe przy stosunkowo niewielkim, nie symetrycznym zniszczeniu stawu kolanowego. Warunkiem, który musi być spełniony by można było zastosować endoprotezę jednoprzedziałową są zachowane w dobrym stanie powierzchnie stawowe jednego przedziału kolana – przyśrodkowego lub bocznego, a także zachowane i wydolne więzadło krzyżowe przednie (silne więzadło wewnątrz stawu kolanowego hamujące ruch do przodu, uda względem piszczeli np. przy schodzeniu ze schodów). Jeżeli zaawansowanie choroby pozwala na zastosowanie tego rodzaju endoprotezy ( co ustala się śródoperacyjnie lub podczas wcześniejszej artroskopii) założone implanty – część piszczelowa, udowa i wkładka, odtwarzają wysokość zniszczonego przedziału kolana, pozwalają na przenoszenie większych sił nacisku przez implant, chroniąc tym samym drugi zachowany własny przedział stawu kolanowego. Zdecydowaną większość zakładanych endoprotez jednoprzedziałowych stanowią endoprotezy przedziału przyśrodkowego kolana, bo ten częściej ulega wczesnemu zniszczeniu.

Endoprotezy całkowite stawu kolanowego
Stosuje się w bardziej zawansowanych postaciach choroby zwyrodnieniowo-zniekształcającej kolana. Zastosowane w nich elementy : udowy, piszczelowy (metalowe) oraz polietylenowa wkładka piszczelowa zastępują zniszczone powierzchnie stawowe wszystkich elementów stawu kolanowego. Istnieją też endoprotezy posiadające jako element składowy sztuczną rzepkę. Trzeba jednak stwierdzić, że w znakomitej większości pierwotnych (zakładanych po raz pierwszy) endoprotez kolana, wymiana własnej rzepki na sztuczną nie jest konieczna, pod warunkiem specjalnego jej „opracowania”.

Części składowe endoprotez całkowitych w poszczególnych modelach, dobieranych do poszczególnych przypadków różnią się między sobą długością elementów mocujących w kościach (krótsze i dłuższe trzpienie – wymienne) , obecnością lub brakiem elementów dodatkowej stabilizacji stawu (kolana nie stabilne, z uszkodzonym aparatem więzadłowym).

Endoprotezoplastyka kolana

Części składowe endoprotez stawu kolanowego zazwyczaj osadzane są w kościach przy pomocy cementu kostnego.

Endoprotezoplastyka kolana Choć istnieją i stopniowo wchodzą do użycia endoprotezy kolana bezcementowe to jednak są one, w odróżnieniu od endoprotez bezcementowych biodra znacznie mniej popularne. Wynika to z trudności w trwałym i stabilnym osadzeniu implantów w kościach udowej i piszczelowej przy znacznie bardziej złożonej budowie i mechanice kolana niż biodra.

Wskazaniem do zastosowania leczenia operacyjnego z zastosowanie poszczególnych rodzajów endoprotez są zaawansowane zmiany destrukcyjne pierwotne i wtórne różnego pochodzenia - pierwotne i wtórne (patrz wyżej).
Przeciwwskazania do operacji z użyciem endoprotezy
  • zły stan ogólny (poważne schorzenia innych układów i narządów)
  • czynne ogniska infekcyjne (zęby, jama ustna drogi moczowe, zmiany troficzne skóry podudzi np. w cukrzycy)
  • choroba zakrzepowo-zatorowa
  • rozległe żylaki kończyn dolnych
PRZYGOTOWANIE DO ZABIEGU OPERACYJNEGO
    Niezbędne wymagania przed zabiegiem operacyjnym:
  • Cykl szczepień przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby, ze względu na fakt że zabieg wykonywany jest w większości przypadków w trybie planowym. Szczepienia (ewentualne doszczepienie) zleca lekarz rodzinny
  • Konsultacja lekarza rodzinnego o braku przeciwwskazań do leczenia operacyjnego.
  • Konsultacje specjalistyczne o braku przeciwwskazań do leczenia operacyjnego oraz ewentualnych zaleceniach terapeutycznych na czas pobytu w Humana Medica Omeda – jeżeli chory leczy się specjalistycznie (diabetolog, kardiolog, reumatolog, endokrynolog, chirurg naczyniowy).
  • Odstawienie niektórych pobieranych leków (w porozumieniu z lekarzem prowadzącym !), dotyczy to zwłaszcza preparatów przeciwzakrzepowych i niesterydowych leków przeciwzapalnych.
  • Konsultacja stomatologiczna (wykluczenie przewlekłych ognisk zapalnych w obrębie jamy ustnej)
  • Konsultacja laryngologiczna (wykluczenie ognisk zapalnych w obrębie głowy i szyi)
Przyjęcie do oddziału szpitalnego odbywa się najczęściej 1 dzień przed planowaną operacją.
ZABIEG OPERACYJNY
  • Znieczulenie: podpajęczynówkowe zewnątrzoponowe lub ogólne
  • Ułożenie pacjenta na stole operacyjnym: pacjent leży na plecach.
  • Czas zabiegu wynosi orientacyjnie od ok. 1 – 2 godzin.
OKRES POOPERACYJNY I REHABILITACJA POZABIEGOWA
Po zabiegu operacyjnym pacjent trafia na specjalną salę gdzie przebywa pod specjalistyczną opieką.

Rehabilitacja po operacji endoprotezy stawu kolanowego zaczyna się już następnego dnia po zabiegu.

Pionizacja i rozpoczęcie chodzenia ( z pomocą rehabilitanta) jest możliwe od pierwszej doby po zabiegu i już wtedy operowany może obciążać operowaną kończynę. W poszczególnych przypadkach jest to uzależnione od stanu ogólnego pacjenta po zabiegu.

Wypis do domu najczęściej w 5-7 dobie po zabiegu, obowiązkowe jest badanie kontrolne w naszej jednostce w ustalonym terminie po operacji – do tego czasu konieczna jest kontynuacja profilaktyki przeciwzakrzepowej.

Szczegółowe postępowanie pooperacyjne ustala lekarz prowadzący w odniesieniu do konkretnego chorego.

godziny przyjęć

pon-pt:

8:00-20:00

-

sob:

9:00-13:00

rejestracja telefoniczna

85

654 53 53

-

+48

600 85 05 66

© 2013 Humana Medica Omeda. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt i realizacja: DRE STUDIO Agencja kreatywna

DRE STUDIO Agencja kreatywna