Facebook

godziny przyjęć

poniedziałek-piątek

8:00-20:00

sobota

9:00-13:00

rejestracja

tel. stacjonarny

85 654 53 53

tel. komórkowy

600 85 05 66

chirurgia ogólna chirurgia plastyczna ortopedia proktologia Rejestracja telefoniczna Godziny przyjęć

CO MUSISZ WIEDZIEĆ?

Perspektywa operacji budzi lęk i wiele wątpliwości. Nie musi jednak być tak stresującym przeżyciem,
jeśli dobrze się do niej przygotujesz.

Wizyta kwalifikacyjna u lekarza
Przepustką do szpitala jest skierowanie od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, ale do operacji kwalifikuje lekarz przyjmujący w przychodni specjalistycznej. Ze skierowaniem i aktualnymi badaniami udaj się do placówki, w której chcesz się leczyć. Może to być dowolny szpital, bo rejonizacja już nie obowiązuje.
Podczas wizyty kwalifikacyjnej lekarz zbada cię, zapyta o dolegliwości, choroby, przyjmowane leki, przebyte operacje, reakcję na narkozę. Czasami w rozmowie wstępnej bierze udział anestezjolog. Na koniec możesz dostać skierowania na badania, które trzeba zrobić przed przyjęciem na oddział (lekarz powie ci, gdzie można je wykonać i kiedy). Dowiesz się też, kiedy zgłosić się do szpitala na operację (czasem szpital powiadamia o terminie telefonicznie).
Przed operacją masz możliwość zaszczepienia się
Wykonuje się je w trzech podaniach: drugie po miesiącu od pierwszego i trzecie po 6 miesiącach od pierwszego. Na zabieg można zgłosić się już po 2 tygodniach od drugiej dawki. W przypadku szczepienia się przed 10 laty trzeba zrobić badanie na obecność przeciwciał we krwi i w razie potrzeby przyjąć szczepionkę przypominającą. Niestety, szczepienie przeciw WZW typu B nie jest refundowane.
Zrób wymagane badania przed operacją
Rutynowo przed operacją trzeba zrobić podstawowe badania laboratoryjne i EKG (badania wykonujemy w tygodniu poprzedzającym zabieg operacyjny ). Poza tym potrzebne jest RTG ( np stopy, jeśli przedmiotem zabiegowym jest stopa). Jeżeli cierpisz na nerki, będziesz musiała przebadać nerki, jeśli masz chorą tarczycę – oznaczyć poziom hormonów tarczycy. Wymagane jest też zaświadczenie od lekarza pierwszego kontaktu o przewlekłych chorobach i zażywanych lekach. To wskazówka dla anestezjologa, jakie zastosować znieczulenie i jakie podawać leki podczas operacji, by nie doszło do powikłań. Może też być potrzebna zgoda specjalisty, np. endokrynologa, na wykonanie zabiegu w znieczuleniu ogólnym albo konsultacja u stomatologa, laryngologa. Przed operacją powinno się zlikwidować stany zapalne (każda ingerencja chirurgiczna osłabia organizm i może uaktywnić ogniska zapalne), wyrównać poziom hormonów i nadciśnienie tętnicze.
Spisz listę swoich leków
Powiedz lekarzowi o wszystkich przyjmowanych lekach. Twoje informacje mogą mieć kluczowe znaczenie! Jeśli leczysz się u kilku specjalistów, najlepiej poproś o spisanie leków i dawek. Na podstawie tego anestezjolog zadecyduje, które z nich możesz zażywać, które trzeba będzie zmienić, a które na jakiś czas w ogóle odstawić. Nie zażywaj nic na własną rękę.
Przejdź na lekkostrawną dietę
Niektóre zabiegi wykonuje się w systemie jednodniowym (kładziesz się do szpitala rano, a wychodzisz wieczorem). Wtedy w przeddzień operacji jedz tylko potrawy lekko strawne. Unikaj jedzenia smażonego, tłustego, roślin strączkowych, surowych warzyw i owoców. Z kolacji lepiej zrezygnować. W dniu operacji zwykle trzeba być na czczo.
Rodzaj znieczulenia
Anestezjolog poinformuje cię o rodzaju środka, jaki zastosuje podczas operacji (to zależy od stanu zdrowia i rodzaju operacji). Znieczulenie ogólne polega na dożylnym wstrzyknięciu leków nasennych i zwiotczających mięśnie, a następnie wprowadzeniu do dróg oddechowych rurki podłączonej do aparatu, który tłoczy do płuc tlen i gazy podtrzymujące uśpienie. W znieczuleniu miejscowym (przewodowym) wyłączone (zablokowane) są nerwy odpowiedzialne za uczucie bólu, chory nie traci świadomości, jedynie „przysypia”. Zdarza się jednak, że podczas zabiegu w znieczuleniu miejscowym trzeba zastosować pełną narkozę, np. ze względu na konieczność poszerzenia zakresu operacji.
Weź ze sobą
  • skierowanie na operację i wszystkie wyniki badań
  • dowód osobisty
  • piżamę, szlafrok, kapcie, ręcznik, przybory toaletowe
Metoda operacji
O sposobie, w jaki ma być wykonany zabieg decyduje ortopeda.
Jak długo zostaniesz w szpitalu po operacji
O wyjściu ze szpitala decyduje lekarz prowadzący, biorąc pod uwagę samopoczucie i stan zdrowia. Dlatego nie dziw się, jeśli będziesz musiała zostać tam dłużej. Na pożegnanie dostaniesz wypis, recepty oraz zwolnienie lekarskie z pracy. Dowiesz się, kiedy masz przyjść na zdjęcie szwów i badanie kontrolne. Pamiętaj, żeby wyjaśnić z lekarzem wszystkie wątpliwości, by po powrocie do domu uniknąć bezradności.

PRZYJĘCIE DO PORADNI I DO SZPITALA

Przyjęcia do poradni

W celu przyjęcia w Poradni Urazowo - Ortopedycznej Humana Medica Omeda w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego potrzebne są:

  • skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu do poradni ortopedycznej,
  • dowód osobisty
    Skierowanie powinno zawierać:
  • dane osobowe pacjenta,
  • dane lekarza wystawiającego wraz z numerem prawa do wykonywania zawodu,
  • numer umowy z NFZ,
  • datę wystawienia.

Korzystając z bezpłatnych świadczeń zdrowotnych należy każdorazowo przedstawić dowód potwierdzający prawo do świadczeń.

Przyjęcia na oddział szpitalny

Pacjenci przyjmowani są do szpitala w trybie planowym. Przyjęcie "planowe" wymaga pisemnego skierowania wydanego przez lekarza. Następuje w dniu ustalonym wcześniej, o czym pacjent zostaje powiadomiony. W przypadku kiedy pojawiają się przeciwwskazania do hospitalizacji ( np. choroba) wyznaczana jest inna data.
Osoba, która będzie hospitalizowana, poza wymaganymi podczas przyjęcia dokumentami, powinna zabrać ze sobą całą posiadaną dokumentację medyczną dotyczącą schorzenia oraz przebiegu jego leczenia, niezależnie od tego, kiedy miało ono miejsce.

    Dokumenty niezbędne podczas przyjęcia "planowego":
  • ważny dowód osobisty,
  • skierowanie.
    Na oddziale pacjent powinien mieć:
  • ręcznik,
  • przybory toaletowe,
  • piżamę,
  • kapcie
  • szlafrok.
Wypisy
    Pacjent jest wypisywany ze szpitala, gdy:
  • stan jego zdrowia nie wymaga dalszej hospitalizacji,
  • zażąda wypisu sam lub uczyni to w jego imieniu przedstawiciel ustawowy,
  • w sposób rażący naruszy regulamin szpitala, a nie zachodzi przy tym obawa, iż wypis może spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego zdrowia lub życia bądź zdrowia lub życia innych osób.
  • O wypisie pacjent jest informowany podczas wizyty lekarskiej.
  • Pacjent występujący o wypis na własne żądanie zobowiązany jest do złożenia pisemnego oświadczenia w tej sprawie.

Fakt ten jest odnotowywany w dokumentacji medycznej.

INFORMACJE O ZNIECZULENIU

Bolesne zabiegi medyczne są z reguły wykonywane w znieczuleniu. Za wykonanie znieczulenia i utrzymanie w czasie jego trwania ważnych funkcji życiowych (m.in. oddychania, krążenia krwi) jest odpowiedzialny lekarz anestezjolog. Jego współpraca z lekarzem wykonującym zabieg służy bezpieczeństwu pacjenta. Istnieją różne rodzaje znieczulania:
Uspokojenie (sedacja)
Pozwala na spokojne przebycie zabiegu, wyłącza lęk i niepokój związany z operacją. Postępowanie takie zwykle jest połączone ze znieczuleniem miejscowym, które znosi całkowicie odczuwanie bólu. W czasie zabiegu, pacjent czasami czuje dotykanie.
Znieczulenie ogólne (narkoza)
Wyłącza świadomość, a tym samym odczuwanie bólu. Od początku znieczulenia do jego końca Pacjent znajduje się w spokojnym podobnym do snu stanie. Znieczulenie rozpoczyna się od podania środka nasennego przez wkłutą do żyły specjalną igłą. Wystarcza to do przeprowadzenia krótkiego zabiegu (krótka narkoza dożylna). Podczas dłuższych zabiegów znieczulenie podtrzymuje się poprzez podawanie wziewnych środków w postaci lotnej. Znieczulenie „na maskę” polega na podawaniu tlenu i środków lotnych poprzez obejmującą usta i nos, przylegającą do twarzy maskę. W znieczuleniu „z intubacją” tlen i środki wziewne podawane są poprzez rurkę intubacyjną, która wkładana jest do tchawicy po zaśnięciu pacjenta i usuwana przed Jego obudzeniem. Intubacja zapewnie prawidłowe oddychanie i chroni płuca przed zachłyśnięciem.
Znieczulenie miejscowe (dolędźwiowe, przewodowe, regionalne, podpajęczynówkowe)
Znosi odczuwanie bólu w określonych obszarach ciała lub w bezpośredniej okolicy rany operacyjnej. Podczas znieczulenia zwanego potocznie „dolędźwiowym” wyłączone jest odczuwanie bólu w dolnej części tułowia i kończynach dolnych. W tym celu środek znieczulenia miejscowego jest wstrzykiwany w określonym miejscu kręgosłupa w okolice nerwów prowadzących o rdzenia kręgowego. Ukłucie jest zwykle bezbolesne, gdyż przed jego wykonaniem skóra jest dodatkowo znieczulana.
Wybór rodzaju znieczulenia
Każdy rodzaj znieczulenia ma zalety i wady. Proponujemy takie postępowanie, które nadaje się najlepiej do danego rodzaju operacji i, które jest najmniej obciążające dla organizmu. Nie ma zabiegów bez żadnego ryzyka. Stosowane obecnie znieczulenie ogólne, poprzez podawanie minimalnych dawek i łączenie różnych środków, jak też zastosowanie sztucznej wentylacji umożliwia maksymalnie bezpieczne przeprowadzenie pacjenta przez okres operacji. W celu uniknięcia komplikacji konieczne jest dobre sterowanie oddechem, krążeniem krwi i innymi ważnymi funkcjami organizmu, które są dokładnie i bez przerwy monitorowane. Wspólnie z lekarzem wykonującym zabieg nadzorujemy prawidłowe ułożenie na stole operacyjnym, dzięki czemu unikamy uszkodzenia nerwów wskutek ich ucisku bądź rozciągania. Znieczulenie miejscowe obciąża organizm pacjenta w niewielkim stopniu.
Dokładne informacje o pacjencie
Obciążenie i niebezpieczeństwo związane z każdym zabiegiem medycznym, w tym również ze znieczuleniem ogólnym, zależy od wielu okoliczności. Duży wpływ mają choroby towarzyszące i dotychczas przebyte, stan ogólny, wiek i styl życia. Zadając poniższe pytania chcemy ustalić możliwe zagrożenia i zapewnić najwyższy stopień bezpieczeństwa. Ewentualne wątpliwości dotyczące pytań zawartych w ankiecie wyjaśni anestezjolog w czasie wizyty przedoperacyjnej. Podczas wizyty przedoperacyjnej anestezjolog oczekuje dostarczenia dokumentacji dotyczącej dotychczasowego leczenia (kart informacyjnych z wcześniejszego leczenia w szpitalu, dokumentacji leczenia w poradniach specjalistycznych).

ZASADY ODWIEDZIN PACJENTA W SZPITALU

Rodzina może odwiedzać pacjentów:
  • od poniedziałku do piątku w godzinach 12.00 – 14.00 i 17.00 – 19.00
  • oraz w soboty i niedziele w godzinach 10.00-12.00 i 15.00-17.00
  • z wyjątkiem okresu wizyt lekarskich, pory nocnej i czasu kiedy wykonywane są przy pacjencie wszelkie czynności pielęgniarskie i lekarskie.
Informacje dotyczące zasad odwiedzin wywieszone są na drzwiach wejściowych do oddziałów szpitalnych.

UDOSTĘPNIANIE DOKUMENTACJI PACJENTA

W celu zapewnienia poufności i ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej osoba zainteresowana udostępnieniem zarchiwizowanej dokumentacji medycznej z pobytów szpitalnych powinna:
  • Okazać dowód osobisty
  • W przypadku, gdy pacjent jest osobą małoletnią bądź przysposobioną, osoba zainteresowana – jako przedstawiciel ustawowy pacjenta – powinna dodatkowo przedstawić właściwy dokument potwierdzający prawo do reprezentowania pacjenta (tj.: skrócony akt urodzenia pacjenta – w przypadku reprezentowania osoby małoletniej, postanowienie sądu opiekuńczego o ustanowieniu opiekuna lub kuratora – w przypadku, gdy pacjentem była osoba ubezwłasnowolniona; postanowienie sądu opiekuńczego o przysposobieniu – w przypadku, gdy pacjentem była osoba małoletnia przysposobiona),
  • W przypadku, kiedy pacjent nie zgłasza się osobiście, osoba zainteresowana powinna być upoważniona przez pacjenta do udostępnienia dokumentacji medycznej. Dokumentacja medyczna może zostać udostępniona osobie upoważnionej wskazanej w prawidłowo wypełnionym oświadczeniu pacjenta zawartym w dokumentacji medycznej. W sytuacji, gdy pacjent upoważnił osobę bliską w formie odrębnego oświadczenia, które nie znalazło się w dokumentacji medycznej, warunkiem udostępnienia dokumentacji jest dołączenie oświadczenia do dokumentacji medycznej tego pacjenta,
  • Każdorazowo należy wypełnić wniosek o udostępnienie dokumentacji.
Udostępnianie dokumentacji medycznej przechowywanej w poradniach

Aby uzyskać dokumentację przechowywaną w Przychodni Specjalistycznej Humana Medica Omeda należy spełnić takie same warunki, jak w przypadku dokumentacji z hospitalizacji, wypełniając stosowny wniosek.

TERAPIA KOMÓRKOWA

Znieczulenie miejscowe

Terapia komórkowa w ortopedii polega na wykorzystaniu ludzkich komórek do regeneracji uszkodzonych tkanek chrzęstnych lub narządów pacjenta. Do terapii komórkowej stosuje się komórki chrząstki stawowej - chondrocyty , które posiadają wewnętrzny potencjał regeneracji uszkodzonych tkanek.

    Terapia komórkowa składa się z kilku etapów:
  • diagnozy
  • biopsji tkanki
  • hodowli ludzkich komórek
  • przeszczepu wyhodowanych komórek
  • rehabilitacji

Proces ten to zarówno profilaktyka jak i leczenie chorób dzięki zastosowaniu komórek, które zostały wyizolowane, namnożone i poddane obróbce medycznej poza organizmem ludzkim. Wyhodowane w ten sposób komórki są następnie przeszczepiane, aby dzięki procesowi zwrotnego oddziaływania komórkowego, czyli zdolnościom do uwalniania w stałym tempie substancji terapeutycznych, zregenerować ludzką tkankę.

Dzięki zastosowaniu metody terapii komórkowej możliwa jest odnowa tkanki chrzęstnej oraz kostnej.
Prowadzone są badania nad odnową komórek pnia oraz komórek tłuszczowych. Obecnie możliwa jest hodowla komórek chrząstki (chondrocytów) i kości (osteoblastów).

ZŁAMANIA

W obrębie stopy i stawu skokowego
Złamaniem nazywamy każde przerwanie ciągłości lub pęknięcie kości.

    Rozróżniamy następujące typy złamań:
  • złamanie proste inaczej nazywane złamaniem zamkniętym - w przypadku takiego urazu skóra pozostaje nienaruszona,
  • złamanie otwarte - skóra jest uszkodzona na skutek samego urazu, który spowodował złamanie bądź uszkodzona przez odłam złamanej kości. Złamania otwarte to bardzo niebezpieczne urazy, które łączą się z rozległymi uszkodzeniami tkanek, możliwością infekcji i znaczną utratą krwi,
  • złamanie wieloodłamowe - to takie, w której kość jest złamana w wielu miejscach, bądź jej część jest roztrzaskana,
  • złamanie typu zielonej gałązki - jest to pęknięcie, które nie przechodzi przez cała kość. Zrasta się ono bez trudu. Taki uraz najczęściej występuje u dzieci.

HALUKSY

Paluch koślawy
Paluch koślawy jest opisywany klinicznie jako bardzo wyraźne odwiedzenie i rotacja koślawego palucha z pojawieniem się głowy pierwszej kości śródstopia. Miejscowe podrażnienie, spowodowane np. noszeniem niewłaściwego obuwia, może powodować bolesne zapalenie kaletki w stawie palucha lub zapalenie odpowiadającego mu grzbietowego nerwu skórnego. Zapalenie kaletki pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego jest także bolesne. Ruchomość tego stawu jest zazwyczaj ograniczona, a przednia część stopy jest poszerzona. U pacjentów występuje ból podczas stania i chodzenia.

Typową cechą osteoartropatii, jaką jest paluch sztywny, jest tworzenie się ostrogi grzbietowej spowodowane proliferacją tkanki kostnej i nadmiernym zgięciem w stawie palucha. Występuje narastające ograniczenie zgięcia grzbietowego w tym stawie aż do przykurczu dolnego. Szczególnie bolesne jest stanie na palcach stóp i wchodzenie po schodach. Oba schorzenia mają duże znaczenie, gdyż dochodzi w nich do ograniczenia ruchomości przodostopia: utrudnia to m.in. uprawianie sportów takich jak tenis czy golf, gdyż sport ten wymaga przebywania dłuższych dystansów, a przy tym jest on popularny wśród osób starszych. Podobnie jak w przypadku osteoartropatii innych stawów, w leczeniu stawu palucha najpierw stosuje się metody fizyczne, a następnie farmakoterapię. Na wczesnym etapie rozwoju palucha koślawego pacjentowi często pomaga zmiana obuwia, stosowanie wkładek do butów, lodu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych dostępnych bez recepty.

Gdy problemy nasilają się, lekarz informuje pacjenta, w jaki sposób należy postępować z medycznego punktu widzenia, z zaleceniem stosowania obuwia ortopedycznego, szyny palucha lub bandażowania przodostopia, jeżeli jest to wskazane, jak również przepisuje standardowo niesteroidowe leki przeciwzapalne - leki te stosowane są zazwyczaj w przypadku znacznych dolegliwości bólowych w stawie lub bolesnego zapalenia kaletki. Jeżeli leczenie zachowawcze nie jest już wystarczająco skuteczne, można wykonać korekcyjne operacje chirurgiczne palucha. W razie niepowodzenia leczenia zachowawczego, pacjentowi mogą pomóc odpowiednie operacje oszczędzające staw lub związane ze zniszczeniem stawu.

Paluch koślawy operuje się po pierwsze z powodu dolegliwości bólowych podczas chodzenia, a po drugie ze względów estetycznych, trudności z doborem obuwia, deformacji obuwia,. Powszechnie stosowane metody leczenia operacyjnego w Polsce to metody tradycyjne, polegające na przecięciu I kości śródstopia okolicy podgłowowej i korekcyjnym ustawieniu, co z reguły nie gwarantuje długotrwałości efektu operacji i związane jest też z unieruchomieniem gipsowym (które usuwa się po 8 tygodniach) oraz z ingerencją drutów w stawach paliczkowych stopy (które usuwa się po 5 tygodniach).

Proponowana przez nas metoda polega na specjalnym przecięciu I kości śródstopia, które zmierza do przywrócenia fizjologicznej funkcji podpórczej tej kości. Okres zrastania kości to około 6 tygodni. W tym czasie należy chodzić w specjalnym obuwiu. Rehabilitacja po każdym zabiegu operacyjnym jest wskazana. W przypadku palucha koślawego możemy stosować specjalne zabiegi fizykoterapeutyczne oraz ćwiczenia, które pozwalają na przywrócenie lepszej sprawności niż przed operacją.

SCHORZENIA STAWU BARKOWEGO

Bark składa się z następujących stawów:
  • stawu łopatkowo-ramiennego,
  • stawu barkowo-obojczykowego,
  • stawu łopatkowo-żebrowego oraz przestrzeni podbarkowej.
Staw barkowy wykazuje anatomiczną bardzo dużą ruchomość w związku z tym jego podatność na uszkodzenia jest duża. W tym stawie może wystąpić cały szereg schorzeń, które mogą wymagać leczenia operacyjnego.
Główne grupy tych schorzeń to:
NIESTABILNOŚĆ STAWY RAMIENNEGO

Staw ramienno-łopatkowy stanowi główny element barku i odpowiada za największy zakres ruchu i właśnie ten duży stopień swobody ruchu powoduje niestabilność wrodzoną bądź pourazową. Pourazowa niestabilność najczęściej rozwija się u młodych ludzi po zwichnięciu barku. Zwichnięcie powoduje rozerwanie ważnych struktur stabilizujących staw tzw. kompleks więzadłowo-obrąbkowy. Klasycznie stosowane unieruchomienie po nastawieniu zwichnięcia nie gwarantuje prawidłowego wygojenia struktur stabilizujących i wówczas rozwija się nawykowa niestabilność barku powodująca notoryczne zwichnięcia w banalnych sytuacjach. Zwichnięcia te powodują niszczenie chrzęstnych powierzchni stawu, wgniecenia panewki i głowy kości ramiennej prowadząc w szybkim tempie do choroby zwyrodnieniowej stawu łopatkowo-ramiennego. Wczesne przywrócenie stosunków anatomicznych uszkodzonych struktur więzadłowo-torebkowych chroni staw przed niestabilnością i wtórnym zwyrodnieniem. Do tej pory rekonstrukcje niestabilnego barku wykonywało się w sposób tradycyjny i niefizjologiczny. Polegało to na szerokim otwarciu stawu i wszczepianiu przeszczepów kostnych, które miały uniemożliwiać ponowne zwichnięcia. Negatywne strony tego leczenia to długi pobyt w szpitalu , długotrwałe unieruchomienie i wielomiesięczna rehabilitacja, co wcale nie gwarantowało przywrócenia pełnej sprawności stawu. Obecnie światowy standard chirurgii stawu barkowego to technika artroskopowa, która umożliwia dokładne i pełne zbadanie struktur stawu oraz wykonanie niezbędnej operacji bez potrzeby dużych cięć, pozwala to na krótki pobyt w szpitalu, eliminację unieruchomienia gipsowego, minimalne szkody operacyjne , skrócenie rehabilitacji i daje nadzieję na przywrócenie pełnej sprawności.
Inny typ częstych uszkodzeń to:
USZKODZENIE STOŻKA ROTATORÓW

W obrębie stawu barkowego dochodzi często do rozerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego wchodzącego w skład stożka rotatorów. Uszkodzenie tego ścięgna może być spowodowane urazem bezpośrednim skręceniem, jak również co często się zdarza, powoli narastającymi zmianami zwyrodnieniowymi ścięgna. Uszkodzenie tego ścięgna, powoduje ograniczenie unoszenia ramienia i duże dolegliwości bólowe co w istotny sposób ogranicza funkcję stawów. Uszkodzenie to jest bardzo często nierozpoznawane i niewłaściwie leczone co w sposób istotny utrudnia życie pacjentom dotkniętym tym schorzeniem.
Inne nierozpoznawane schorzenie barku to:
ZESPÓŁ CIASNOTY PODBARKOWEJ

Powstaje wskutek zmniejszenia anatomicznej przestrzeni między głową kości ramiennej a wyrostkiem barkowym łopatki. Schorzenie to często rozwija się w przebiegu uszkodzenia stożków rotatorów i zwyrodnienia stawu barkowo-obojczykowego. Objawia się bólami barku szczególnie mocnymi i promieniującymi do ramienia i łokcia, trzeszczeniem pod wyrostkiem barkowym a w końcowym efekcie do znacznego ograniczenia ruchomości. Wszystkie w/w schorzenia i cały szereg innych lecz nie wymienionych, mogą być leczone artroskopowo, zgodnie z najnowszymi trendami światowej chirurgii artroskopowej.

URAZY SPORTOWE

Uprawianie sportu zwiększa ryzyko odniesienia różnorodnych urazów. Zagrożone są osoby, które ćwiczą na granicy swoich możliwości i bez rozgrzewki. Urazy sportowe nie dają często zbyt silnych bodźców bólowych i przez to są czasami lekceważone, co prowadzi do trwałych zmian w tkankach i może powodować trudności w ich wyleczeniu.
Do najczęstszych urazów sportowych należą:
  • naderwanie mięśnia
  • naderwanie ścięgna
  • zapalenie ścięgna Achillesa
  • uszkodzenie wiązadeł pobocznych
  • uszkodzenie, zerwanie wiązadeł krzyżowych
  • uszkodzenie łąkotek
Najczęstsze przyczyny kontuzji stopy:
  • brak rozgrzewki
  • nieodpowiedni sprzęt
  • małe umiejętności,
W/w przyczyny mogą powodować różne kontuzje stopy, dlatego przygotujmy się dobrze do naszych ,,zimowych wyczynów".

Zaopatrzmy się w odpowiedni sprzęt. Na stopach musimy mieć odpowiednie buty narciarskie. Dobór ich odpowiedniego rozmiaru i twardości zapewni nie tylko wygodę, ale i uchroni przed zaburzeniami krążenia w stopach, złamaniami, a nawet odmrożeniami.
Pamiętajmy jednak o tym, że nawet najwyższej klasy sprzęt nie uchroni nas przed kontuzją jeśli nie zrobimy wcześniej rozgrzewki.

Zjazdy na sankach
Pamiętajmy o ewentualnych niebezpieczeństwach. Hamowanie stopami podczas zjazdu stanowi ryzyko uderzenia stopą o jakiś kamień lub konar, co w konsekwencji może doprowadzić do złamania w obrębie stopy.

Lodowiska
Zrezygnujmy z tej zabawy jeśli nie ma łyżew w naszym rozmiarze, nie wybierajmy za dużych, czy za małych. W takich łyżwach bardzo łatwo o kontuzje stopy.

Podczas białych zabaw, możemy nie zauważyć, że nasze stopy zmarzły, a w takiej sytuacji bardzo łatwo o odmrożenie.

Pamiętajmy aby zachować umiar i rozsądek, dzięki temu unikniemy wielu nieprzyjemności.

godziny przyjęć

pon-pt:

8:00-20:00

-

sob:

9:00-13:00

rejestracja telefoniczna

85

654 53 53

-

+48

600 85 05 66

© 2013 Humana Medica Omeda. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt i realizacja: DRE STUDIO Agencja kreatywna

DRE STUDIO Agencja kreatywna